Marianne Timmer na de ernstige val eind 2009. ANP
Wat was je eerste gedachte nadat de diagnose was gesteld?
,,Mijn eerste gedachte ging natuurlijk uit naar Vancouver. Dat vind ik het allerergste. Ik wilde gewoon naar de Olympische Spelen, Vancouver zit al twee jaar lang in mijn hoofd. Ik heb daar ontzettend veel voor gelaten en tegenslagen overwonnen. Toen ik vrijdag op de brancard lag, dacht ik ook: 'Het kan toch niet waar zijn dat het zo gaat eindigen?' Dit is verschrikkelijk.''
Aanvankelijk leek de schade nog mee te vallen.
,,Ja. Eerst leek het erop dat alleen er alleen een scheurtje in een enkelband zat. We hebben voor de zekerheid toch maar een mri laten maken. Toen het zo lang duurde voordat ik de uitslag kreeg, vreesde ik al dat 't niet goed zat.''
Meerdere breuken in je hielbeen en een scheurtje in de enkelbanden.
,,Mijn eerste zorg is nu dat ik weer gewoon kan lopen. De arts heeft me verteld dat wanneer ik niet oppas ik letsel heb voor de rest van mijn leven.''
Houd je de mogelijkheid open om terug te keren op het ijs?
,,Als het aan mij ligt wel. Maar ik moet oppassen dat ik niet iets onherstelbaar kapot maak. Ik ga eerst netjes doen wat de artsen mij vertellen en dan zien we wel verder.''
U kon tot 15-12-2009 reageren op dit artikel.