9 AUGUSTUS 2006 - AMSTERDAM - Het liefst had bondscoach Avital Selinger vier jaar met een complete selectie toegewerkt naar de Olympische Spelen van 2008. Hij moet het uiteindelijk met een jaar doen, nu uitgerekend aanvoerster Ingrid Visser heeft besloten ook komende winter nog in het buitenland bij Tenerife te gaan volleyballen.
Selinger deed gistermiddag bij een bijeenkomst voorafgaand aan de oefeninterlands tegen Brazilië en Dominicaanse Republiek alle moeite om te benadrukken dat de keuze van Ingrid Visser toch ook vooral positieve kanten had. Maar diep in zijn hart zal hij toch vooral teleurgesteld zijn. Dat uitgerekend een van de speelsters die met hem het voortouw voor het ‘Martinus-model’ hebben genomen, nu toch weer een jaar niet meedoet. ‘Ik ben ook teleurgesteld’, gaf Selinger toe. ‘Maar je hebt te maken met mensen en mensen maken keuzes. Ingrid heeft na heel lang aarzelen een andere keuze gemaakt. Dat is jammer maar wel heel moedig van haar, om zo tegen de stroom in te gaan.’De 29-jarige Visser lichtte haar keuze om na het WK in november bij Tenerife in Spanje te blijven spelen, gisteren zelf toe en was daarbij eerlijk. ‘Er waren drie redenen: financieel, persoonlijk en op volleybalgebied. Financieel gezien viel me het bod van Martinus en de bond niet mee. Ik had het me anders voorgesteld. Dat heeft ook met mijn persoonlijke situatie te maken. De meeste meiden in dit team zijn jong, die kunnen na 2008 nog genoeg geld verdienen. Ik ben dan 31 jaar en moet maar afwachten wat er voor mij dan nog inzit.’
Volgens Selinger en Visser is er binnen de ploeg met een mengeling van teleurstelling en begrip gereageerd op haar besluit. Selinger, net terug van een vakantie in Noord-Israël, waar de bommen hem letterlijk om de oren waren gevlogen: ‘Ik heb gekeken of dit een negatief effect zou hebben, of meer speelsters nu die keuze zouden maken. Niemand heeft haar voorbeeld gevolgd, dus kijk ik vooral naar de positieve kant, dat andere speelsters zich beter kunnen ontwikkelen.’
Visser denkt niet dat haar afwezigheid van ruim vier maanden een probleem zal zijn. ‘Volgend jaar mei ben en blijf ik erbij. Tot en met het goud in Peking.’
