Parcoursmeter Maurice Winterman fietst over de Apeldoornse Loolaan, komende zondag de start- en finishlocatie van de Midwintermarathon. Foto CEES BAARS
APELDOORN - Je maakt wat mee als parcoursmeter. Maurice Winterman, 39 jaar,
is een van de drie gerenommeerde meters van atletiekafstanden in Nederland.
Hij mat het vernieuwde parcours van de Midwintermarathon bijvoorbeeld.
‘Prachtig toch die finish op de Loolaan?’
Hij wordt nog wel eens voor malloot aangezien. Sorry? ‘Tja, als je over de openbare wegen, soms tegen de verkeersrichting inrijdt, dan krijg je nog wel eens wat naar je hoofd geslingerd. Maar ik houd graag de ideale lijn aan, de lijn die de loper zelf zou aanhouden. En dan moet je nog wel eens een verkeersregel breken.’ De laatste officiële meting wordt doorgaan onder politie-escorte gedaan, maar de eerste metingen niet. ‘Ik heb ook de marathons van Amsterdam en Rotterdam gemeten. Dan krijg je echt wel bescherming, want je kunt niet zomaar overal stil gaan staan. Dat heeft allemaal invloed op de meting’, aldus de man die voor de KNAU en de internationale atletiekunie IAAF parcoursen meet.
Sinds 2000 werd het parcours van de Midwintermarathon niet meer gemeten omdat de organisatie steeds dezelfde wedstrijd hield. Nu start en finisht het evenement op de Loolaan in plaats van in het Orderbos. ‘We hebben de boel opnieuw gemeten. Dat doen we in stukjes en dan gaan we puzzelen. Het mooie van die lange Loolaan is dat je daar de afstand perfect kan maken.’ Perfect? ‘Nou, geen enkele marathon is precies 42 kilometer en 195 meter. We houden een marge aan met meten. De officiële afstand is het minimum. Wij houden voor elke duizend meter een meter extra aan. Dus als de loper precies de lijn lopen die ik heb gefietst, lopen ze 42 meter extra.’
Winterman had zondag zelf ook zo graag de Mini-marathon gelopen, maar een spierblessure weerhoudt hem van deelname. En dat terwijl de Apeldoorner al enkele jaren vecht om terug te komen. Op 1 januari 2002 werd hij in het ziekenhuis opgenomen. Hij was gebeten door een teek en liep de ziekte van Lyme op. In ernstige mate zelfs, zo erg dat gevreesd werd voor zijn leven. Maar Winterman kwam er bovenop, al ging dat met horten en stoten. ‘Al die antibioticakuren hebben een flinke aanslag op mijn lichaam gepleegd. Steeds als ik het gevoel had dat ik op de goede weg was, kreeg ik een terugval.’
Pas vorig jaar maart werd in een test bewezen dat hij vrij was van de ziekte van Lyme. ‘Maar direct daarna liep ik een darmparasiet op. Ik had wel eerder last van mijn darmen, maar zocht er niet direct iets achter. Als lange-afstandsloper kun je wel wat pijn hebben. Maar ook hiervoor heb ik zware kuren moeten ondergaan. Die hebben mijn lichaam flink afgemat.’
Toch ging het afgelopen jaar weer met sprongen vooruit. Sterker nog in december vorig jaar stond Winterman aan de start van de halve marathon van Dronten. ‘Ik wilde proberen onder de 1.20 uur te blijven en liep 1.18 en een beetje. Was ik erg tevreden over, durfde zelfs aan de Mini-marathon in Apeldoorn te denken. Daar zou ik best een aantal mensen kunnen laten schrikken met een goede tijd. Maar een onwillige spier in mijn bovenbeen gooide roet in het eten. Ach, daar ben ik erg nuchter onder. Het is erg jammer, maar ik heb al teveel meegemaakt om er te lang stil bij te blijven staan. Al denk ik soms wel dat er iemand ergens op de wereld continu naalden in een poppetje steekt die op mij lijkt.’
Desondanks blijft de motivatie groot om terug te keren op niveau. ‘Wat als ik een jaar zonder blessure kan doormaken? Dan kan ik als veteraan, denk ik, toch heel aardig mee.’
