Paul van den Elsaker (links) en Jaap Huizinga bereiden zich voor op de Europese Spelen voor long- en hartgetransplanteerden. foto Yvonne Pieters
APELDOORN - Welbeschouwd is het een wonder dat de twee hoofdrolspelers in dit verhaal nog in leven zijn. De een, Jaap Huizinga (51), hoort in 2002 van zijn artsen dat het einde van zijn leven nabij is. Vier jaar later krijgt de ander, Paul van den Elsaker (44), een dito boodschap voor zijn kiezen.
Maar dankzij twee orgaandonoren zijn ze anno 2008 nog springlevend en zelfs sportiever dan ooit. Aan de keukentafel van de familie Huizinga vertellen de Apeldoorners over hun aanstaande avontuur: van morgen tot en met volgende week woensdag nemen ze in het Franse Vichy samen deel aan de twaalfde Europese Spelen voor long- en hartgetransplanteerden.Zomer 2006. De specialisten in het UMC delen Van den Elsaker, die aan de taaislijmziekte (cystic fibrosis) lijdt, mee dat hij hooguit nog enkele maanden te leven heeft. Zijn energiepeil nadert het nulpunt met rasse schreden. ,,Vijftig meter naar de lift en ik was al volledig buiten adem.'' Juist op het moment dat de rasoptimist het zelf ook nauwelijks nog ziet zitten, komt de longarts binnen met een verlossende mededeling: ,,We hebben goeie longen voor je.'' Een transplantatie volgt nog dezelfde dag en verloopt succesvol. Slechts zijn hese stem en een beschadigd middenrif vormen blijvende herinneringen.
Bijna twee jaar na de ingrijpende en risicovolle operatie is Van den Elsaker zo fit als een hoentje. Hij gaat op doktersadvies zelfs als fanatiek sportman door het leven. ,,Ik had altijd een hekel aan sport. Door mijn ziekte werd ik met gym altijd als laatste gekozen, op zo'n manier ontstaat er toch een bepaalde aversie.''
Na wat mailverkeer ontmoet de kersverse sporter lot- en plaatsgenoot Huizinga. Een 'beroemde' getransplanteerde die in 2002 een donorhart krijgt, omdat zijn eigen rikketik op een wekkertje met nagenoeg lege batterijen lijkt. Met zijn nieuwe hart neemt Huizinga, voor zijn transplantatie nog a-sportief, in 2006 deel aan de Europese Spelen voor getransplanteerden in Napels. ,,Een uniek evenement. Prachtig om te zien als rond de klok van tienen ruim 250 mensen die op het randje hebben gelegen zenuwachtig beginnen te rotzooien. Dan moeten namelijk de afstotingstabletten worden ingenomen. Zoiets maak je nergens anders mee.''
Hij pakt in het zuiden van Italië zilver en brons tijdens het zwemmen. ,,Als je in de buurt van de medailles komt, ga je toch de grenzen van je lichaam opzoeken. Een Nederlandse jongen van 25 jaar was in Italië zelfs zo gefixeerd op goud bij de cross country dat hij direct na de finish neerstortte en aan het zuurstofapparaat moest. Uiteindelijk heeft hij het overleefd. Gelukkig ben ik zelf wel zo verstandig om straks tijdens het wielrennen een tandje lichter te schakelen als het lichaam begint te protesteren.''
Ook Van den Elsaker zal in Frankrijk op zijn racefiets klimmen. ,,Ik begreep van Jaap dat het in Napels een emotionele rit voor hem was. Ik denk dat ik dus ook wel een traantje zal laten.''
Daarnaast zal de debutant ook op de honderd meter sprint uitkomen. ,,Die hoop ik in acht seconden te lopen.'' Huizinga corrigeert het rekenfoutje lachend: ,,Nou, zet er maar een eentje voor Paul.'' Hoofddoel van de twee Apeldoorners is niet het winnen van eremetaal. Ze hebben allebei een andere missie: orgaandonatie bij het grote publiek onder de aandacht brengen.
U kon tot 20-07-2008 reageren op dit artikel.