Nadia Elsman (foto) kan in de finale van het vrouwen enkel 3 niet echt partij bieden aan Marjolein Kamphuis (6-2 6-2). Bij de mannen nam Jelmer Maurick sportieve wraak op Michel Bouwmeester (6-0 6-3), die hem een week eerder in Zevenaar versloeg. foto Jan Houwers
RUURLO - Ze heeft meerdere malen op het punt gestaan haar 'racket in de hoogste boom te hangen'. Maar telkens begon het weer te jeuken bij Nadia Elsman. ,,Ik vind tennis gewoon te leuk om helemaal te stoppen.'' Gisteren strandde ze in de finale van het 23ste Ruesink Open.
Tegen Marjolein Kamphuis stond Elsman een aantal keer op het punt om haar racket tegen de grond te slaan. De Wichmondse, die tegenwoordig in Keijenborg woont, hield het echter bij een bescheiden 'koekenbakker'. In de laatste game moest haar racket het toch ontgelden, maar over het algemeen is Elsman veel te blij dat ze überhaupt op de baan staat. Daar kon de finale (6-2 6-2) weinig aan veranderen.Elsman speelt deze zomer voor het eerst in lange tijd zonder pijn in haar scheenbeen. ,,Het ging met periodes, maar al met al heb ik wel zo'n vijf jaar lopen kwakkelen. Ik heb van alles geprobeerd, van acupunctuur tot fysiotherapie. Deze winter was de ontsteking ineens verdwenen. Het gaat nog altijd goed, al moet ze het tennis wel doseren. ,,In plaats van vier of vijf keer per week train ik nu nog maar twee keer.'' Dat doet ze overigens bij Strokel in Harderwijk, omdat trainer Rein van der Ree daar naartoe verkaste.
Toen Elsman donderdag aan haar eerste partij in Ruurlo begon, ging het wel even door haar hoofd. ,,Jeetje, ik sta gewoon weer op de baan.'' Want na de competitie bij Strokel raakte ze geblesseerd aan haar achillespees. En een blessure - ze brak ook al eens haar pols - is nu net wat ze niet kan gebruiken. ,,Dat stond niet op de planning. Het ging net goed, moet er weer een kink in de kabel komen. Ik heb al zoveel tegenslagen gehad...'' Het lijkt wel of ze schrikt van die constatering. Nu ze terug is, wil Elsman gewoon genieten. ,,Gewoon tennissen. En als ik fit ben, weet je nooit waar het schip strandt. Op mijn zeventiende was ik de zeventigste speelster van Nederland. Ik zou nog altijd wel A-speelster willen worden. Maar het is lastig met een fulltime baan. De meeste A-toernooien zijn doordeweeks en overdag...''
Aan de drie potjes in Ruurlo hield Elsman een 'positief gevoel' over. ,,Ik kom hier eigenlijk bijna altijd. Het is nog een van de weinige OGTC-toernooien die niet op kunstgras worden gespeeld. De eerste twee wedstrijden gingen lekker en in de finale heb ik genoeg kansen op meer gehad.''
U kon tot 10-09-2008 reageren op dit artikel.