ELBURG - Hij is weer op precies dezelfde plek neergestreken als waar hij jaren geleden begon.
In een vakantiehuisje aan het Veluwemeer in Elburg. Zeven jaar geleden vond hier een van de eerste interviews met Cédric Michaud plaats. De naam van de Franse skeeleraar en schaatser begon toen steeds meer bekendheid te krijgen in Nederland. In de skeelerwereld wisten ze wel wie de afgetrainde Fransoos met blanke huid en rossig haar was. In het Hollandse marathonpeloton leerden ze hem ook in rap tempo kennen. Als een Franse TGV denderde hij er werkelijk doorheen. Strijdlustig, sterk en supersnel. Michaud ontpopte zich tot een ware kwelgeest van supersprinter Jan Maarten Heideman. In 2003 veroverde hij de Essent Cup. Hij won tot nu toe 36 marathons, staat vierde op de ranglijst allertijden, een plaatsje onder Dries van Wijhe.
De kans is groot dat de marathonschaatser, die opgroeide in de buurt van Nantes, bezig is aan zijn laatste seizoen. Al is nog niet alle twijfel over een naderend afscheid weggenomen. "Als ik stop, stop ik. Dus wil ik het helemaal zeker weten. Ik om niet meer terug. Als ik stop met schaatsen, dan ben ik helemaal klaar en is het voor altijd."
Waar hij ook voor kiest, zeker is dat Michaud (32) samen met zijn Nederlandse vrouw Ellen komend voorjaar naar Frankrijk vertrekt om daar een nieuw leven te beginnen. Hun huis in Dronten is verkocht, tot die tijd verblijven ze op Vakantiepark Monda in Elburg. Ze zijn er aan toe. Aan een nieuw begin, nadat het jaar dramatisch begon. Ze verloren hun kindje. Een meisje Norah dat na negen maanden tijdens de bevalling overleed. "Een hele moeilijke tijd", blikt Michaud terug. Het blijft moeilijk om over te praten. Ook nu er een nieuw kindje op komst is, dat begin april wordt verwacht, kan dat het grote verdriet niet wegnemen. "Voor mijn vrouw is dat nog erger. Zij heeft het kindje negen maanden in haar buik gehad en gevoeld."
De ingrijpende gebeurtenis heeft Michauds leven veranderd. Sporten was niet belangrijk meer. Ook geen uitlaatklep. Michaud deed een paar weken helemaal niets meer. "Ik had in mijn hoofd ook helemaal niets met sport. Ik dacht er niet eens aan." Pas na een tijdje begon hij voorzichtig weer wat te doen. En dat was best lastig. "Dan vroeg ik mij af: 'Waarom ga ik nu fietsen en ben ik egoïstisch bezig.' Maar ja, het leven moet ook doorgaan", gaf Michaud zichzelf als antwoord. "Vijftien jaar geleden heb ik een soortgelijke situatie meegemaakt. Toen verloor ik mijn oudste broer, die toen 25 jaar was, aan kanker. Dat was ook een hele moeilijke tijd. Toen mijn broer, nu mijn dochter."
Begin juni kon hij de motivatie weer vinden om de training serieus op te pakken. Hij fietste, skeelerde en nam stilletjes afscheid van de skeelersport. Het was mooi geweest. "Ik heb zo lang geskeelerd, ik had er geen motivatie meer voor. Het is een hele mooie sport, maar voor mij was het genoeg."
Met marathonschaatsen is hij nog niet helemaal klaar. Dat bewijst hij nog iedere week. Michaud rijdt nog steeds van voren. Draait bovenin mee in het Essent Cup klassement. Of hij zelf verrast is door zijn prestaties? "Ik heb geen spanning meer. Ben niet gestrest, ook niet in de finale. Ik kan beter relativeren na alles wat er gebeurd is. Ik doe mijn best en als ik win is het goed en win ik niet dan is het ook goed. Ik doe alles wat ik kan, meer kan ik niet."
U kon tot 30-01-2009 reageren op dit artikel.