Winnaar Bert-Jan Lindeman raakt vlak na de finish door emoties overmand en wordt opgevangen door ploegleider Han Vaanhold. foto Frans Paalman
ZWOLLE - Peter Schulting was dichtbij de overwinning in de 50ste Ster van
Zwolle, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met een vijfde plaats. Met de
Ster van zaterdag en de Omloop van de Houtse Linies gisteren sloeg de ploeg
van Han Vaanhold wel een dubbelslag.
Schulting reed een attente openingswedstrijd van het Nederlandse wegseizoen
en bewees daarmee definitief terug aan de top te zijn nadat een knieblessure
hem anderhalf jaar uit de roulatie hield. De coureur uit Emmeloord koerste
de hele dag voorin en zeker in de finale. Op de dijk tussen Hasselt en
Genemuiden reden eerst veertien renners weg, bij Kampen werd dat aantal
terug gebracht tot vijf.
Schulting zat samen met ploeggenoot
Bert-Jan Lindeman van Team Piels in een gedroomde positie, want de rest van
de kopgroep bestond uit eenlingen. Om beurten demarreren was het te
voorspellen scenario voor het duo en dat gebeurde ook. Lindeman ging als
eerste, maar werd teruggehaald. Schulting reed vervolgens op de dijk bij
Zalk weg in het gezelschap van Noord-Hollander Wim Botman. Een droom leek
uit te komen voor de renner die de afgelopen tijd al veelvuldig het parcours
verkende. Tegen de wind in voelde Schulting echter de kramp opkomen. "
Nog niet eens zozeer door de kou, maar gewoon omdat ik te weinig gedronken
heb in het tweede deel van de wedstrijd. Dat was een bewuste keuze, omdat ik
voelde dat ik plassen moest. Dat gaat nu eenmaal niet gemakkelijk in de
finale en dus besloot ik niet teveel vloeistof meer tot me te nemen. Het
gevaar is echter dat je dan krampen krijgt en die kwamen ook. Tegen de wind
in kon ik daardoor richting Zwolle niet meer volle bak door rijden. De
anderen sloten weer aan, Bert-Jan sprong weg en die zagen we niet meer
terug. Hij had gelijk hoor, dat hij dit deed. Maar voor mij was het zuur dat
ik nu in een verdedigende rol was gedrongen. En dat terwijl ik me eigenlijk
heel sterk voelde."
De krampen kostten hem vervolgens ook een
podiumplaats. "Normaal had ik die sprint om de tweede plaats kunnen
winnen, maar toen ik aanzette voor de spurt, kon ik helemaal niets meer."
En dus stond hij na afloop te balen, ondanks de sterke prestatie en
de hoge klassering. "Iedereen kan dan zeggen dat mijn kans nog wel komt
- en daar ben ik zelf ook wel van overtuigd - maar daar koop ik nu
natuurlijk helemaal niets voor." Even verderop stond Bert-Jan Lindeman
als winnaar schijnbaar onbewogen. De nog maar 20-jarige Drent had geen kou
en geen kramp gevoeld. "Ik voelde me gewoon ontzettend sterk. De basis
voor deze vorm legde ik in de winter, waarin ik twee keer op trainingskamp
ben geweest en meer dan ooit op de fiets heb gezeten. Maar het moet
natuurlijk ook mee zitten. Toen Peter werd teruggehaald, ben ik op de brug
over de IJssel - op acht kilometer van de streep - weg gegaan. Toen de
voorsprong bleef groeien, wist ik dat de zege binnen was. Een droombegin
voor mij en mijn ploeg in het seizoen 2010."
Een conclusie die
niet iedere ploeggenoot kon onderschrijven op een koude Ceintuurbaan.
U kon tot 07-04-2010 reageren op dit artikel.