Paulien Brethouwer met haar hond op een schaarse vrije dag, thuis in Dinxperlo.
Volledig scherm
PREMIUM
Paulien Brethouwer met haar hond op een schaarse vrije dag, thuis in Dinxperlo. © Peter van Tuijl

Paulien werkt op de corona-ic: ‘Voor het eerst droom ik over mijn werk’

DINXPERLO - Zoals de gelovige naar Lourdes gaat en hoopt op wonderen, zo kijken wij nu naar de intensive care (ic). In Dinxperlo woont zo’n heilige.

Paulien Brethouwer is ic-medewerker van het Slingeland ziekenhuis in Doetinchem. Ze heeft een schaarse vrije dag in deze twee weken. Voor het eerst sinds de halve wereld in lockdown verkeert, regent het in Nederland.

Een onbevreesde vrouw met kort haar en een opgewonden hond wachten me op. Ik had verwacht dat ze striemen van een beveiligingsbril en mondkapje in haar gezicht zou hebben, maar ze zegt: ,,Die verdwijnen binnen een paar uur.”

Wanneer Paulien thuiskomt en de tv aanzet wordt er over haar werk gepraat. Ze ziet zichzelf niet als een wonder of heilige en dat siert haar. ,,Ik weet al heel lang dat ik belangrijk en heel verantwoordelijk werk doe. Nu ziet de hele wereld dat. Als ik een fout maak, kan dat zo cruciaal zijn, dat een patiënt overlijdt.”

Zuchtend slaat ze haar ene been over het andere en zegt dat de corona-ic nog tien keer zwaarder is dan de normale.

De Stentor gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Achterhoek