Volledig scherm
PREMIUM
Wie, komend uit Amersfoort, Bunschoten nadert wordt ‘welkom’ geheten door de blokkendozen van Haarbrug-Zuid. © Nico Brons

Verrommeling en verpaarding: het landschap wordt opgegeten door de stad

Op het tweede gezichtFotograaf Nico Brons en verslaggever Wichard Maassen nemen wekelijks een kijkje achter het nieuws. Vandaag: verrommeld landschap.

Al voordat we de brug over de Eem oprijden, verheugt Frank Talsma zich op de ‘landing’ aan de andere kant. Daar, aan het begin van de Bunschoterstraat, strekken zich aan beide zijden maagdelijke weilanden uit, die hem een gevoel van ruimte geven. Hij houdt echter zijn hart vast, want de gemeente wil de grasvlakte rechts, waarachter het ziekenhuis opdoemt, bestemmen tot een zonneveld. Zó vormt verduurzaming een bedreiging voor het landschap, meent de landschapsarchitect van H+N+S, gevestigd op de Wagenwerkplaats.

  1. Blijven zwemmen als je je diploma's hebt is belangrijk, maar er is weinig ruimte in de Amerena
    PREMIUM
    column

    Blijven zwemmen als je je diploma's hebt is belangrijk, maar er is weinig ruimte in de Amerena

    'Kom op, buik hoog houden!' Ik hoor de badmeester roepen terwijl hij een grote haak onder mijn nek houdt. Ik lig op mijn rug in het zwembad en voel hoe er ondanks de haak steeds golfjes water over mijn gezicht stromen. Zeven jaar ben ik en ik zwem in het kleine 25-meterbad in mijn geboortestad Bolsward. De les is bijna afgelopen. We moeten alleen nog een minuut watertrappelen. Vreselijk vind ik het. Ik doe verwoede pogingen om mijn wijsvingers omhoog te houden, maar af en toe verdwijnen ze onder water.