Eliud Kipchoge
Volledig scherm
Eliud Kipchoge © AFP

Moment van het decennium: De marathon van Kipchoge

Tien jaar sport, oneindig veel hoogtepunten. Maar wie heeft er niet dat ene moment dat net boven al die andere uitsteekt? In deze serie kiezen onze verslaggevers hun hoogtepunt van het bijna afgelopen decennium. Vandaag: de recordbrekende marathon van Eliud Kipchoge.

Door Pim Bijl

Het heeft iets klinisch. Iets steriels. Ik kijk in een mediahokje naar de beelden en af en toe bekruipt mij het dat ik kijk naar een marathon van plastic. De uitputtingsslag van het lichaam over 42 kilometer en 195 meter is gekaapt door de wetenschap. Een auto met geprojecteerde laser geeft vandaag, op 12 oktober 2019, aan hoe hard ze moeten lopen. Niet een, twee of drie hazen helpen Eliud Kipchoge met het tempo, maar eenenveertig. De Keniaan, toch de hoofdrolspeler, loopt verstopt achter zijn gangmakers. Hij loopt op futuristisch ogende schoenen. Hij is de eerste die ze draagt.

Maar dan, hoe verder de marathon vordert, ebt dat gevoel meer en meer weg. De magische barrière, de twee uur, wordt steeds reëler. De wetenschap mag dan een handje helpen, en de eenenveertig toplopers om hem heen ook, maar Kipchoge loopt dit tempo wel. Pas voor pas. En hij krijgt het moeilijk, al lacht hij die pijn weg met zijn kenmerkende grijns.

Met nog twee kilometer te gaan, verlaat ik het hokje en sjok naar finish in het Prater Park. Daar zwelt het geluid aan als Kipchoge in de laatste honderden meters eindelijk het groepje verlaat. Uitbundig loopt hij naar de eindstreep, naar geschiedenis ook. Nooit eerder liep een mens de marathon onder de 2 uur. Tot nu. Mijn gevoel? Bij zo’n surrealistische inspanning mag de wetenschap best een handje helpen.

Bekijk hieronder de race van Kipchoge:

Beluister hieronder hardlooppodcast De Pacer: