Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol. © Marco Okhuizen

In de kwestie Lili en Howick is de menselijke maat verdwenen

columnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Bij D66, dat anders meteen in de bres sprong voor zwakkeren, heerst in dit dossier een gênante vorm van apathie

Wie in een regering met tegenpolen gaat zitten, zal noodgedwongen concessies moeten doen.

Dat is het idee van een coalitiekabinet, waarin meerdere partijen ons land besturen, zo goed en zo kwaad als het gaat.

De kwestie rond de Armeense kinderen Lili en Howick, die van Staatssecretaris Mark Harbers (VVD) het land moeten verlaten, wierp de afgelopen dagen wel een interessante vraag op: ‘Hoe ver gaat politieke zelfverloochening omwille van bestuurlijke eenheid?’

Het antwoord: héél ver. De ChristenUnie en het CDA hebben hun bijbelse waarden overboord gegooid en doen naar het zich laat aanzien niet meer aan barmhartigheid. Bij D66, dat anders meteen in de bres sprong voor zwakkeren, heerst in dit dossier een gênante vorm van apathie.

Premier Mark Rutte zei gisteren, na afloop van de ministerraad, dat hij soms hard moet zijn, zodat het draagvlak voor asielbeleid niet verdwijnt.

Toch wel een eigenaardige opmerking: dat asielbeleid heeft binnen bepaalde kringen allang geen steun meer, al was het maar omdat illegale raddraaiers uit veilige landen hier naar hartenlust hun gang kunnen gaan.

Is ‘hard’ zijn, voor de geloofwaardigheid, het devies?

Dan zou hij zich eens wat minder constructief moeten opstellen tegenover Shell, dat een geheime deal sloot met de Belastingdienst, omwille van een gunstiger fiscaal klimaat. Maar, voor multinationals is Rutte minder hard. Integendeel, hij geeft ze cadeautjes, in de hoop dat ze zich hier (blijven) vestigen.

In de kwestie Lili en Howick is de menselijke maat verdwenen. Er valt links en rechts wat commentaar te lezen op de handelwijze van hun moeder, maar zij heeft louter gebruik gemaakt van de mogelijkheden die ons beleid biedt.

Een systeemfout mag kinderen niet worden aangerekend. Zij hebben geen affiniteit met het land waar ze naartoe moeten. Als er al schuldigen in deze kwestie zijn, dan moeten we toch echt kijken naar de wetten die deze situatie teweeg hebben gebracht.

Staatssecretaris Harbers vertelde gisteren aan de pers dat hij ‘emotie voelde’ bij de gang van zaken. Hij voegde daaraan toen: ‘Iedereen voelt hier emotie bij. Ik ook.’

Dat maakt heel benieuwd naar wat voor emoties hij voelt bij multinationals die champagneflessen ontkurken omdat de dividendbelasting is afgeschaft. Die gevoelens moeten dan wel héél sterk zijn. Veel heftiger dan het om kinderen gaat. Treurig.