Volledig scherm
PREMIUM
© Nynke de Jong. © Joost Hoving

Mijn agnostische leven ging me goed af, tot het zoontje van vrienden begon aan zware chemokuren

COLUMNNynke de Jong schrijft drie keer per week over wat haar bezighoudt.

Vroeger kon ik heel goed bidden. Op zondag, in de kerk. Handen gevouwen, ogen dicht. De dominee bad voor mensen geveld door ziekte, voor mensen met verdriet. Ik hield mijn ogen dicht en probeerde te denken aan ziekte en verdriet. Om zo te proberen om mijn gebeden écht bij God te laten komen, al had ik eigenlijk nog nooit echt nagedacht of Hij wel bestond.

Ik deed wat ik deed, tot ik steeds meer ging twijfelen aan het geloof. Tot het moment dat ik eigenlijk moest toegeven dat ik een agnost ben: er gebeuren genoeg dingen die ik niet kan verklaren, maar om al die zaken nou toe te schrijven aan een God, dat lukte me niet meer.