Volledig scherm
Özcan Akyol. © Marco Okhuizen

Als Marokkaanse Nederlander ben je liever niet betrokken bij een ongeluk

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt. 

Quote

De nuance is niet besteed aan mensen die koste wat het kost willen aantonen dat geen enkele Marokkaan deugt.

Wie een Marokkaanse Nederlander is, kan maar beter niet verzeild raken in een onfortuinlijk verkeersongeluk. De rechtse troepen, van politici tot activistische columnisten, staan klaar om iedereen die tegen een paaltje of muurtje aanrijdt te betichten van nauwe banden met terroristische organisaties.

Dat werd deze week duidelijk toen shockblog GeenStijl de naam verspreidde van de man die afgelopen zomer in Amsterdam inreed op een groepje toeristen, van wie een aantal zwaargewond raakte.

De politie repte toentertijd van ‘onwelwording’, wat in de praktijk inhield dat de bestuurder een lage bloedsuikerspiegel had, sukkelde met duizeligheid en daarom het verkeersongeval veroorzaakte. Wat de gemoederen bezighield: de naam van de aanstichter hield men angstvallig stil en daarnaast waren er – merkwaardig genoeg – geen beveiligingsbeelden.

Na een verhoor en huiszoeking kon de chauffeur naar huis. Het was voor sommigen echter niet genoeg: er waren te veel onduidelijkheden, zaken die werden weggemoffeld, zodat er frank en vrij mocht worden gesuggereerd dat de politie een aanslag wilde verdonkeremanen.

Zover zijn we inmiddels dus: dat Nederlandse burgers oprecht geloven dat de politie en recherche een jihadist na een mislukte terreurpoging gewoon naar huis sturen. Sommigen zullen misschien ook denken dat een agent bij de uitgang van het bureau roept: 'Volgende keer beter, jongen.'

Wonderlijk genoeg maakte GeenStijl zelf wél de nuance door te stellen dat het gewoon oprecht een ongeluk had kunnen zijn. Alleen zijn die teksten niet besteed aan mensen die koste wat het kost willen aantonen dat geen enkele Marokkaan deugt.

Toegegeven: de communicatie van de politie liet te wensen over. Maar de namen van mensen die een verkeersongeluk veroorzaken worden nooit in de media verspreid. En wie de hysterische dynamiek na bovenstaand incident heeft gevolgd, moet daar zeker in de huidige tijdspanne begrip voor hebben.

Want als iemand met mijn uiterlijk dezer dagen per abuis tegen een vuilniscontainer knalt, bestaat de kans dat bloeddorstige complotdenkers, vermomd als journalist of columnist, onmiddellijk zullen krijsen dat het in werkelijkheid een terroristische aanslag betrof.

  1. Ik heb procrastinatie
    PREMIUM
    column

    Ik heb procrasti­na­tie

    Tja, sprak Grote Vriend, in de regel altijd goed voor een waarheden als koeien, ,,Magere Hein houdt weer eens geen rekening met ons uitstelgedrag.” Ik had ’m net aan de telefoon verteld dat ik mezelf wel voor m’n kop kon slaan, omdat ik een bezoek aan – meer dan – een hele goede kennis, die haar laatste levensmaanden doorbracht in een zogenaamd ‘zorghotel’, een dag had opgeschoven, omdat het baggerweer was. En dat de volgende dag De Allerliefste Vriendin belde en gortdroog meedeelde dat het bezoekje niet meer hoefde.
  2. Wieberen met mijn gezeik
    PREMIUM
    Column

    Wieberen met mijn gezeik

    Zoals u wellicht uit voorgaande afleveringen van deze wekelijkse kroniek over mijn kommerrijk bestaan en gekweld leven heeft kunnen opmaken, verdragen De Allerliefste Vriendin en Buurman elkaar prima. Op gezette tijden zijn wij zelfs dol op elkaar, op andere gezette tijden is er sprake van houden van, of innige vriendschap en dan heb je ook nog gezette tijden dat ik haar niet zo erg kan luchten en zij mij niet zo erg kan zien. Da’s helemaal niet erg. Ruzie hebben wij zelden of nooit.