Exclusief

Het beste van De Stentor

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van De Stentor lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Nederland, Hilversum, 03-05-2016 Schrijver columnist Özcan Akyol t.b.v.zijn column in het AD Foto Marco Okhuizen © Marco Okhuizen

Amsterdam

ColumnSchrijver en columnist Özcan Akyol schrijft driemaal per week over wat hem bezighoudt.

Weinig mensen kenden tot voor kort het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA). Ik was daar een van. Maar toen ik deze week in het NOS-journaal hoorde dat we die instelling naar Nederland hadden gehaald, mede dankzij goed lobbywerk van Wouter Bos, balde ik mijn vuisten en was ik trots op ons land.

Die heikneuters in Groot-Brittannië jagen na de Brexit alle interessante bedrijven uit hun steden, waardoor wij daar in de toekomst optimaal van kunnen profiteren. Het is goed voor de economie en de uitstraling van ons land, want het bureau zorgt voor werkgelegenheid, buitenlandse bezoekers en dus hotelovernachtingen in Amsterdam en omstreken.

Er is wel een ander probleem: 900 vaste medewerkers, in dit geval expats, moeten plotseling in de hoofdstad worden gehuisvest. Dat is een ingewikkelde klus, temeer omdat de woningmarkt uit zijn voegen barst - wie in Amsterdam een bezemkast van vijf vierkante meter wil kopen, vermomd als woonhuis, betaalt al gauw een bedrag van 250.000 euro.

Op de radio vertelde de voorzitter van een makelaarsvereniging dat deze mensen ook elders ondergebracht kunnen worden, bijvoorbeeld in Almere, Haarlem of Zaandam. Dat is aardig bedacht. Maar de hoogopgeleide werknemers van EMA, met een uitstekend salaris en mondaine levensstijl, verblijven natuurlijk veel liever in de hoofdstad, want daar gebeurt iets meer.

Het is illustratief voor de twee gedachten waar onze hoofdstad op hinkt: aan de ene kant is er de behoefte om op het wereldtoneel een belangrijke speler te zijn, zowel op economisch als cultureel niveau. Maar ook wordt de noodzaak gevoeld om de stad niet teveel te vervreemden van haar oorspronkelijke bewoners.

Maar die laatste strijd is allang verloren. Amsterdam wordt niet meer de plek van vroeger, toen Simon Carmiggelt achteloos langs de grachten liep, op zoek naar inspiratie voor zijn kronkels, om vervolgens te eindigen bij een getapte kastelein of een wereldwijze haringboer.

Amsterdam is nu de stad van Amerikaanse multinationals, die het straatbeeld volledig bepalen. Elke vorm van verzet tegen deze ontwikkeling is kansloos. Het verleden krijgen we niet meer terug. Als Amsterdam voor buitenlandse bedrijven een goed klimaat wil creëren om hier voor anker te gaan, moet men accepteren dat de stad voor gewone mensen steeds minder toegankelijk wordt.  

Exclusief

Het beste van De Stentor