Volledig scherm
PREMIUM
Renate Wennemars. © Eelco Heuvel,van Den

Muiterij in het Witte Huis

columnRenate Wennemars schrijft twee keer per week over wat haar bezighoudt.

Uren en uren zullen we genieten, ons verbazen en misschien ons verkneukelen. Omdat Netflix dan de serie van de eeuw uitbrengt. The Rise and Fall of Donald Trump zou het kunnen gaan heten. Met als ondertitel How the White House frustrated its president of zoiets. Want blijkbaar wordt Trump van binnenuit tegengewerkt. Door eigen mensen. In zijn eigen territorium. Dat schrijft een hooggeplaatste ambtenaar anoniem naar de Amerikaanse krant The New York Times.

  1. Ik heb procrastinatie
    PREMIUM
    column

    Ik heb procrasti­na­tie

    Tja, sprak Grote Vriend, in de regel altijd goed voor een waarheden als koeien, ,,Magere Hein houdt weer eens geen rekening met ons uitstelgedrag.” Ik had ’m net aan de telefoon verteld dat ik mezelf wel voor m’n kop kon slaan, omdat ik een bezoek aan – meer dan – een hele goede kennis, die haar laatste levensmaanden doorbracht in een zogenaamd ‘zorghotel’, een dag had opgeschoven, omdat het baggerweer was. En dat de volgende dag De Allerliefste Vriendin belde en gortdroog meedeelde dat het bezoekje niet meer hoefde.
  2. Wieberen met mijn gezeik
    PREMIUM
    Column

    Wieberen met mijn gezeik

    Zoals u wellicht uit voorgaande afleveringen van deze wekelijkse kroniek over mijn kommerrijk bestaan en gekweld leven heeft kunnen opmaken, verdragen De Allerliefste Vriendin en Buurman elkaar prima. Op gezette tijden zijn wij zelfs dol op elkaar, op andere gezette tijden is er sprake van houden van, of innige vriendschap en dan heb je ook nog gezette tijden dat ik haar niet zo erg kan luchten en zij mij niet zo erg kan zien. Da’s helemaal niet erg. Ruzie hebben wij zelden of nooit.