Volledig scherm
Özcan Akyol. © Marco Okhuizen

Treurig

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Deze week was het weer raak: Tunahan Kuzu zocht opnieuw de confrontatie op met Kamervoorzitter Khadija Arib, ditmaal omdat ze tijdens een debat liet merken dat ze niet gecharmeerd was van de herhaaldelijke interrupties van de Denk-voorman.

‘Ik merk bij u een bepaalde irritatie,’ concludeerde hij. ‘U bent de hele dag een debat aan het voorzitten, ik snap dat u vermoeid bent. Ik vraag u toch wel om normaal een debat te kunnen voeren.’ De badinerende toon, het lasterlijke ondertoontje en vooral de totale minachting voor zijn voormalige PvdA-collega spatte ervan af. Arib stuurde hem maar weg.

Wat ogenschijnlijk op een alledaags conflict leek, kent inmiddels een repeterend karakter. Eerder legden de brekebeentjes van Denk met een camera vast hoe Arib als Kamervoorzitter een voorstel afwees om stemmingen tijdens het Suikerfeest te verplaatsen, zodat parlementariërs met een islamitische achtergrond er niet bij zouden kunnen zijn.

Wat beoogt Denk hier telkens mee? Simpel. Ze willen laten zien: de ene allochtoon is de andere niet. Zij zijn er voor mensen met een migratieachtergrond die conservatief en religieus denken, opgezweept door het idee dat de Nederlandse overheid stelselmatig een hetze tegen minderheden voert, want dat levert electoraal succes op bij de achterban, die dikwijls voor een slachtofferrol kiest.

Het is geen toeval dat Ahmed Aboutaleb, Khadija Arib en bijvoorbeeld Ahmed Marcouch het regelmatig moeten ontgelden in de klaagzangen van Denk op Facebook. Deze mensen zouden sell outs zijn, louter omdat ze het Nederlanderschap volledig hebben omarmd, overigens zonder hun eigen roots te verloochenen.

Een partij die zegt voor minderheden op te komen, zou dit soort rolmodellen ook kunnen bewieroken, als voorbeelden van hoe het ook kan. Maar ze doen het tegenovergestelde: want als je niet zielig en hulpeloos bent, volledig autonoom durft te zijn, valt er geen allochtoontje te redden en dan ben je niet meer interessant voor de jongens van Denk.

Het is een treurige ontwikkeling. Onze Kamervoorzitter moet niet alleen insinuaties van de boze witte mannen van de PVV pareren, maar moet tegenwoordig ook telkens op haar hoede zijn voor de boze bruine mannen van Denk. Treurig dat een voorbeeldfiguur hiermee wordt geconfronteerd, en dat alleen omdat ze haar plek heeft bevochten. 

  1. Echtscheidingsloket
    PREMIUM
    Column

    Echt­schei­dings­lo­ket

    Mijn oog viel op een bericht over de 'pilot' die vanaf 1 mei een jaar bij de Zwolse rechtbank gaat draaien. Familierechters daar willen een bewijs van echtscheidende ouders dat ze met hun kinderen hebben overlegd wat zij wensen. Tja, vraag aan kinderen wat ze willen, en ze willen wat hun ouders willen. Een ouderschapsplan is al verplicht, maar volgens de rechters doen velen dat gewoon niet. Zonder het bewijs van overleg, geen echtscheiding. Neem je dat 'bewijs' dan op met je iPhone? ,,Zeg het maar tegen mama, dat je drie dagen bij mama wil zijn."