Aurelia Brouwers.
Volledig scherm
PREMIUM
Aurelia Brouwers. © FOTO HISSINK

Aurelia krijgt na acht jaar lijden haar vurig gewenste dood

Het is mooi geweest voor Aurelia Brouwers, pas 29 jaar. Hoewel, mooi? In haar hoofd was het een hel. Jaren aaneengesloten. Een storm die nooit ging liggen. Ondraaglijk psychisch lijden. Gisteren, vrijdag 26 januari, kreeg de vrouw uit Deventer euthanasie. ,,Ik hoop niet dat reïncarnatie bestaat. Ik wil niet terug naar deze rot-aarde.’’

Quote

Dit afscheid, ja, dat is voor mij het zwaarste in dit traject

Aurelia

Ja, schuldig voelt ze zich tegenover haar vader, zegt ze 23 dagen voor haar dood. Zijn vrouw, háár moeder, overleed vorig jaar augustus. Aan een hartkwaal. Hij zit nog midden in de rouwverwerking. Aurelia zelf trouwens ook. En dan moet haar vader zijn dochter ook nog eens laten gaan. ,,En ga ik naar mama.’’

Aurelia, enig kind, slikt, maar herpakt zich snel. ,,‘Je hoeft je niet schuldig te voelen’, zegt mijn vader. Je euthanasiewens is zo dominant aanwezig, je wil al zo lang dood. Hij is er niet blij mee, natuurlijk niet. Maar hij is wel blij voor mij. Hij gunt mij deze waardige manier van sterven. Wat ik zelf ook voor hem prettig vind, is dat hij niet meer in angst hoeft te zitten dat de politie voor de deur staat, omdat ik er zelf een einde aan heb gemaakt. Een dag voor mijn euthanasie ga ik met hem lunchen. Dan nemen we afscheid. Hij kan het emotioneel niet aan bij mijn overlijden te zijn. Dat snap ik. Dit afscheid, ja, dat is voor mij het zwaarste in dit traject’’, zegt ze met licht betraande ogen. Dan giechelt ze ineens, het contrast in haar stemmingen, symptomatisch voor haar zware borderlinestoornis. Moet ze denken aan een van haar beste vriendinnen, Sjoukje, die ze als een van de eerste op de hoogte bracht van haar euthanasiewens. ,,Sjoukje zegt: ‘Ik ken je gewoon niet anders. Ik zou het raar vinden als je geen euthanasie zou doen. Dat zou gewoon niet kloppen’.’’ Ze giechelt weer.

In samenwerking met indebuurt Deventer

Deventer