Volledig scherm
TUINFEEST DEVENTER © FOTO HISSINK

Tuinfeest vol kippenvelmomentjes

Bekenden en onbekende gezichten, jonge en oude maakten zaterdag een happening van het jaarlijkse Tuinfeest in Deventer. Met poëzie in alle soorten en maten. Een ouder echtpaar liep door Deventer, ze zeiden een hele tijd niets tegen elkaar. Toen deed de man opeens luid: ,,Hatsjoe." De vrouw zei: ,,Niet zo hard!" De man: ,,Maar ik moest niezen." De vrouw: ,,Je nieste niet, je riep: hatsjoe, en dat is iets anders. Denk daar maar eens over na."

Volledig scherm
TUINFEEST DEVENTER © FOTO HISSINK

En wie liep er achter dit echtpaar? Esther Naomi Perquin, de Dichter des Vaderlands. Ze vertelde het zaterdagvond tijdens Het Tuinfeest aan het massaal opgekomen publiek. Het klonk al heel poëtisch. Maar het was alleen de inleiding tot een gedicht.

Stiltes

Wanneer begint een gedicht en wanneer houdt het op? Huub van der Lubbe, voorman van de Nederlandstalige popgroep De Dijk, had twee optredens. Bij het eerste, onder het idyllisch lover van de Avicennatuin - een van de locaties rondom Theater Bouwkunde waar het festival plaatsheeft - zong hij niet, hij droeg slechts voor. ,,Zullen we afspreken dat u niet na elk gedicht applauddiseert?" vroeg hij, na het eerste. ,,Dat scheelt tijd en... ongemakkelijke momenten. Dat er stiltes vallen als u denkt dat iets nog niet is afgelopen of zo." 

Volledig scherm
TUINFEEST DEVENTER Ingmar Heytze(groene shirt) en Thomas Molmann © FOTO HISSINK

Op het eind van één (liefdes)gedicht, over man en vrouw en hou van jou, diep in al zijn eenvoud, begon Van der Lubbe toch enigszins te zingen. Alsof hij het niet laten kon. Een Tuinfeest-kippenvelmomentje, om maar een cliché te gebruiken die verder op zo'n festival van originaliteit natuurlijk nergens te vinden zijn.
Origineel was bijvoorbeeld de manier waarop Freek de Jonge en zijn band hun optreden beëindigden. Het mocht conform het strakke schema een half uur duren. Na achtentwintig minuten zetten de heren nog een reggaenummer in, waar ze exact twee minuten later simpelweg mee stopten...

Lé-ezen

De Jonges show was alleen al gedenkwaardig omdat hij bij een van z'n liedjes de tekst was vergeten. Dat loste hij vakkundig en humoristisch op: al zingend vroeg hij een bandlid of de tekst misschien op diens telefoon stond. Hij kreeg een mobieltje aangereikt en zong: ,,Maar dit kan ik niet lé-ezen." Zo werden de grenzen tussen poëzie, liedtekst en cabaret in één moeite opgeheven en een onderdeel dat eigenlijk de mist in ging, werd een groot succes. Leve Het Tuinfeest.

Volledig scherm
TUINFEEST DEVENTER © FOTO HISSINK

Nog een cliché: poëzie is voor jong en oud. Oftewel: leeftijdloos. Het festival opende met de presentatie van het nieuwe Overijsselse Dichtersgilde, vier jonge dichters (drie waren er aanwezig) die twee jaar de de poëzie in de provincie een jeugdige 'boost' gaan geven.
Een van hen, Laura van Eck, las later in de Avicennatuin gedichten die een soort dagboekaantekingen zijn voor haar jongere broertje, dat ze nooit heeft gekend. ,,We bleven je verjaardag vieren, want anders zou je vanuit de hemel denken: ze zijn me vergeten."

De grande dame van de Nederlandse literatuur, Judith Herzberg, droeg voor in diezelfde tuin. Ze was merkbaar aangedaan door de dood van een goede vriend, een dag eerder, de theatercriticus Loek Zonneveld. Haar lichtvoetig-filosofische, vaak korte gedichten, haakten erbij aan, boden troost. Met veel dichtregels die nog lang bleven hangen, zoals: ,,Balanceren is een vorm van gekte, zwalken óók."
Denk daar maar eens over na...

In samenwerking met indebuurt Deventer

Deventer