Exclusief

Het beste van De Stentor

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van De Stentor lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Stien Michielsen met de foto van haar overleden zoon Wim. ,,Ik ben nog steeds in shock.'' © FOTO HISSINK

'Ze hebben mijn zoon dood laten gaan...'

Haar zoon Wim stierf bijna twee maanden geleden in een cel in de Zwolse gevangenis. Moeder Stien Michielsen uit Deventer blijft al die tijd verstoken van informatie. Ze wil weten hoe haar zoon kwam te overlijden. ,,Ze hebben hem gewoon dood laten gaan.''

Zijn geschreeuw galmt door de gangen van de Penitentiaire Inrichting (PI) in Zwolle. Het is zondagavond 6 augustus op een tijdstip dat de gevangenis in rust moet zijn. ,,Verdomme, nou heb ik hulp nodig'', klinkt het. Het is Wim Michielsen, ook wel Wimpie genoemd, een 36-jarige Deventenaar die vastzit voor een gewelddadige overval. Hij klaagt over pijn in zijn borst en een tinteling in zijn arm en staat doodsangsten uit.

De volgende morgen iets na negen uur verschijnt hij op het spreekuur van de arts in de PI. Die concludeert hyperventilatie en geeft Michielsen een kalmerend spuitje. Hij keert terug naar zijn cel, een bewaarder draait de deur op slot. Ruim twee uur later, om kwart voor twaalf, gaat de deur van cel E008 weer open en treft de bewaarder de gedetineerde in een vreemde houding, liggend op de vloer. Wimpie Michielsen is overleden.

Geen lieverdje

Wim Michielsen was geen lieverdje: hij was eind 2015 samen met een kameraad tot 5,5 jaar cel veroordeeld voor een gewelddadige overval in de straat in Deventer waar hij opgroeide. Twee oudere inwoners raakten daarbij gewond.

Hij was makkelijk te beïnvloeden en had foute vrienden, zegt moeder Stien Michielsen nu. ,,Hij accepteerde zijn straf omdat hij wist dat hij fout zat.'' In de woonkamer van haar rijtjeshuis in de Deventer Rivierenwijk staat een foto van haar overleden zoon groot op het dressoir. Ze herinnert zich hem als een zachte, lieve jongen. Eerder stil dan een prater, meer een doorpakker dan een klager. Hij werkte als glazenwasser tot hij ruim zeven maanden voor zijn dood de cel in moest.

In een schoenendoos bewaart ze het enige document wat ze over zijn overlijden kreeg: een overlijdensakte. Achter 'uur en minuut van overlijden' staat een streepje.

Die maandagmiddag 7 augustus vertelde de plaatsvervangend directrice van de PI haar persoonlijk dat Wimpie was overleden. Ze kon het nieuws niet bevatten. Haar jongere zoon die naast haar stond, stortte in. Ze reden achter de directrice naar Zwolle. Niet naar de PI, maar naar het ziekenhuis. Er gloorde dus nog hoop, dacht Stien Michielsen. ,,Het ziekenhuis... Zie je wel, ze kunnen nog iets voor Wimpie betekenen'', dacht ik. Maar met het ziekenhuis werd het mortuarium bedoeld. Bij de Isala kliniek aangekomen, was het lichaam van Wimpie inmiddels in beslag genomen voor vervoer naar het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) in Rijswijk. Stien Michielsen mocht haar zoon niet zien.

Bloedprop

Dinsdagavond 8 augustus was het lichaam van Wimpie terug in het mortuarium in Zwolle. Uit het onderzoek van het NFI zou blijken dat een bloedprop in zijn hart Michielsen fataal was geworden, maar het rapport kreeg ze nooit te zien. De PI drong vervolgens aan dat ze de cel van Wimpie leegmaakte: die donderdag al werd een nieuwe 'bewoner' verwacht.

De familie hoorde via gedetineerden meer over de uren voor de dood van Wimpie. Over het geschreeuw in de gangen en de onrust die zijn dood veroorzaakte. Gedetineerden hielden een enquête over de zorgen die zij zich maken. Bij klachten zouden ze worden 'weggestuurd met een paracetamolletje'. De PI belegde die donderdag een avond voor gevangenen. Er werd gehuild om de dood van Wimpie, weet Stien Michielsen. Een aantal zamelde geld in voor bloemen op de kist.

De arts die Wimpie die maandagmorgen nog gezien had, heeft toegegeven dat zijn diagnose 'hyperventilatie' fout was, zegt Stien Michielsen. ,,Waarom is hij al die uren alleen gelaten in zijn cel'', wil ze weten. ,,Voor mijn gevoel heeft die arts hem gewoon dood laten gaan.'' Ze weet dat ze haar zoon niet meer terugkrijgt. ,,Ik ben nog steeds in shock. Ik wacht nog altijd tot hij me belt.''

In samenwerking met indebuurt Deventer

Deventer