Volledig scherm
Voordat hij op zijn fiets naar school gaat, kroelt Lars de grasparkiet Flip nog even. © Rob Voss

Van huis naar school met examen-kandidaat Lars uit Deventer

De Stentor-verslaggever Ronald Kamps volgt op geheel eigen wijze Joris, Lars, Puck, Sytse en Tessa van zeer nabij tijdens de laatste weken van hun examenjaar. Iedere aflevering staat een van hen centraal. Vandaag : Lars, terwijl hij 's ochtends naar school fietst. ,,Beetje wielrenners pesten."

Examenkandidaat Lars fietst 13 kilometer naar school, heen én terug. Dat doet hij vijf dagen per week, veertig weken per jaar. In zijn vier jaar mavo heeft Lars dus ongeveer 10.400 kilometer weggetrapt. Dat is de afstand Deventer- Bangkok. De Stentor wacht tot Lars' wekker afloopt en fietst dan met hem mee.

Lars slaapt. Zijn zwarte, digitale wekkerradio staat op twee meter hoogte. En Lars lígt op twee meter hoogte, zes vuisten onder het plafond. Doe één coupletje van Ome Willems 'Deze vuist op deze vuist (...) en zo klim ik naar boven' en de bovenkant van je hand zit tegen het stucwerk. Maar nu alsjeblieft nog niet. Lars slaapt.

Dwars door het dichte gordijn komt het eerste ochtendlicht binnen. Het is iets voor zessen. Langzaam verdwijnen de grijze tinten van de Deventer nacht. De kamer begint weer wat kleur te krijgen. Zijn hoogslaper krijgt smoel, het hout van de ladder. Het bureaublad wordt wit. Het haakje waar zijn koptelefoon aan hangt, krijgt iets van zijn felheid terug: oranje. De beide computerschermen blijven echter inkt- en inktzwart. Op twee meter hoogte klinkt Sky Radio.

Lars staat op. Hij is als eerste van het gezin beneden. Wanneer hij het licht aandoet, komt het chagrijn hem tegemoet. Hij maakt het goed door de kooi van de grasparkiet open te doen. Zijn vinger gaat door de blauwe veren. ,,Kom maar. Kom maar, Flip'', zegt hij en het beestje krult zijn beide pootjes om de ringvinger van de baas heen.

Bruine boterhammen

De bruine boterhammen worden gesmeerd. Flip ziet het gebeuren. Een glas met een bodempje Karvan Cévitam gevuld. Twee vingers zijn het. Bijna drie. Lars houdt van zoet. Nog een filmpje kijken voor hij weggaat en dan op pad.

De weg kan hij dromen. Eerst de Vijfhoek uit, richting kinderboerderij de Ulebelt. Daar kon je eerst nog een stukje afsnijden. Nu is het hek dicht. Eromheen dus, rechtsaf, linksaf langs het hondenspeelveld. Op het gras staat een loopbrug, er liggen rioolbuizen. Houten palen waar je zigzaggend om heen kunt rennen en banden waar je door heen kunt springen. De baasjes mogen kijken, de honden mogen doen.

Alpe d'Huez

Ook Lars doet, hij fietst verder. De hoge brug die over de N348 ligt, doet -met een beetje fantasie - niet onder voor Alpe d'Huez. En Lars heeft fantasie. Op goede dagen speelt hij met de wielrenners. ,,Beetje pesten'', noemt hij het. Met zijn zware fiets, kratje voorop, schooltas erin, haalt hij wielrenners in. ,,Daar kunnen ze héél slecht tegen'', zegt hij lachend.

Lars duikt Schalkhaar in, over de Oerdijk langs De Goede Tweewielers. De kleuren zijn weer volop aanwezig. De elektriciteitskastjes zijn rood geschilderd. Geel zijn de drie letters die erop staan: GAE. Een boerderij met rood-witte luiken. Een oranje brievenbus. En achter de fietsende meute loopt het hoofd van menig bestuurder paars aan. ,,Ze kunnen hier eigenlijk niet inhalen, maar ze doen het toch.''

Hij pakt de Koningin Julianastraat, die als een dronkenmannetje door de wijk slingert. Aan het eind bij de flats links. Daar is winkelcentrum Keizerslanden, waar hij in een tussenuur wel eens een chocolade-croissant haalt.

Lars fietst het schoolplein op van de Marke Noord, langs het blauwe hok van de toezichthouder. Lars zet zijn fiets op slot. Lars is wakker. De toetsweek kan beginnen.