Volledig scherm
PREMIUM
© Lars Smook

Ei van Eelco

Het is om en nabij 1984 als de ondergang van de textielindustrie Enschede in een bodemloze financiële put heeft geworpen. De stad heeft een Artikel 12-status. Ze is failliet. Er is zelfs geen geld voor wat speeltoestellen voor kinderen. Wel voor een kunstwerk bij het stadhuis. ‘Veur dat lilleke ei’, bijt Doortje Pril, een goedgebekte Enschedese, uit onvrede en uit burgerlijke ongehoorzaamheid bij een vergadering burgemeester Ko Wierenga toe vanaf de tribune. Zo kwam de waterpartij Ei van Ko aan zijn naam. Toepasselijk, met de kennis van nu. Mede dankzij de vindingrijkheid van de toenmalige burgervader klauterde Enschede uit de afgrond. Wierenga bezat het Ei van Columbus.

35 jaar later is het verval van de verzorgingsstaat in volle gang. Enschede heeft het steeds moeilijker om de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Het rijk knibbelt aan zorgbudgetten. Het is de tijd van zelfredzaamheid en de participatiesamenleving. Dat is orwelliaans voor ‘we hebben geen geld, dus zoek het alsjeblieft zelf en met mekaar uit’. Er is zelfs geen geld voor speeltoestellen in het nieuwe zwembad op Het Diekman. Ik denk terug aan een interview met financieel wethouder Eelco Eerenberg, krap een jaar geleden. De penningmeester hield een euromunt tussen zijn vingers en wenste dat hij deze in zijn tweede ambtstermijn niet meermaals zou hoeven omdraaien. Het laatste nieuws biedt weinig hoop. Onze mooie stad heeft een Ei van Eelco nodig.