Exclusief

Het beste van De Stentor

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van De Stentor lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Roxanne Kwant toont de tatoeage die haar leven redde. © Freddy Schinkel

Deze tatoeage van Roxanne (20) uit Ermelo redde haar leven

Voor velen is een tatoeage niet veel meer dan een mooie versiering van het lichaam. Hoe anders is dat voor de 20-jarige Roxanne Kwant uit Ermelo. De inkt op haar huid redde zelfs al eens haar leven.

Twaalf jaar oud was Roxanne toen werd geconstateerd dat ze suikerziekte had. Diabetes Type 1, de variant waarbij de insulineproductie van de alvleesklier volledig uitvalt. ,, Toen ik op één dag drie keer flauwviel op school, werd het in het ziekenhuis ontdekt.’’

Het betekende een ongekende verandering in haar leven. Sindsdien spuit Roxanne namelijk zes keer per dag insuline om haar bloedsuiker op peil te houden en moet ze door middel van prikjes continu in de gaten houden hoe ze ervoor staat. In haar tas zitten dan ook steevast een prikmeter, een insulinepen, naaldjes en dextro-snoepjes.

Hypo

Tijdens haar puberteit werden de problemen heftiger. ,,Mijn suikerwaarden begonnen steeds meer te schommelen. Dat zorgde voor een grotere kans op een hyper (veel te hoge waarde) of een hypo (veel te lage waarde).’’ In het geval van zo’n hypo moet de Ermelose binnen 20 minuten hulp krijgen. ,,Als ik dan niet snel genoeg suiker krijg, kom ik echt in de problemen en wordt het levensbedreigend.’’

Een situatie die niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar ouders moeilijk was. ,,Zoals elke 16-jarige wilde ik natuurlijk vaak naar feestjes toe. Mijn ouders waren dan altijd enorm bezorgd. Want wat als ik een hypo zou krijgen en er niemand was die wist wat er aan de hand was?’’ Een tatoeage moest uitkomst bieden.

Huilen

‘Diabetic 1’ valt sindsdien te lezen op haar linker pols. ,,Een tattoo met een belangrijke functie”, benadrukt de eigenaresse. ,,Want als ik een hypo krijg, kan ik soms niet meer uit mijn woorden komen. In zo’n geval kan ik nog wel m’n arm omhoog houden.’’ Het laten zetten ervan was dan ook een bijzonder moment. ,,Mijn moeder moest zelfs een beetje huilen.’’

En binnen no-time bewees de huidtekening zijn waarde. Nog diezelfde zomer ging Roxanne naar festival Dance Tour in Zwolle. Toen haar vrienden even drinken gingen halen, raakte ze aan de praat met een jongen. Hij vroeg naar de betekenis van haar tattoo, waarna ze het verhaal vertelde. ,,Vijf minuten nadat die jongen weg was, voelde ik me ineens heel slecht. Ik zakte in elkaar; een hypo. Mensen om me heen begonnen te lachen; ze dachten dat ik dronken was. Maar ik had geen druppel alcohol gedronken. Ik had suiker nodig!’’

Volledig scherm
De tatoeage van Roxanne. © Freddy Schinkel

Het waren benauwde momenten voor de jonge Ermelose. ,,Het ging bijna mis, toen net de jongen aan kwam lopen met wie ik had gepraat. Hij wist van mijn tatoeage en riep direct: ‘Ze heeft suikerziekte!’. Daardoor konden de EHBO’ers me redden.’’ De tatoeage was sindsdien waardevoller dan ooit.

Douane

Maar ook op andere manieren blijkt hij nuttig. Zo kreeg Roxanne haar insulinespuiten eens moeilijk langs de douane op het vliegveld doordat ze oude papieren bij zich had. Een blik op haar arm deed de douaniers echter beseffen dat ze haast wel suikerziekte moest hebben.

Ondanks haar slimme tatoeage, blijft het leven met Diabetes Type 1 moeilijk. ,,Het is frustrerend. Ook als ik bijvoorbeeld zie dat anderen heel makkelijk alles kunnen eten terwijl ik overal over na moet denken. Maar het is nu eenmaal zo en er is nog geen medicijn.’’

Naast haar diabetes-tattoo heeft Roxanne inmiddels nog een kleine tatoeage laten zetten. Of er nog een bij komt? Lachend: ,,Misschien op mijn rechterarm de tekst: ‘Zie andere arm’.’’

Veluwe