Volledig scherm
PREMIUM
Het Vissersmonument Urk. Dit monument waar 157 namen op staan van vissers die nooit meer teruggekeerd zijn, is voor veel families het enige graf. © Foto Freddy Schinkel

Het verdriet van Urk: ‘We hebben wel geleerd dat je nooit afscheid moet nemen zonder een zoen te geven’

Op Urk is geen plek waar het niet gaat over de twee vermiste vissers van de garnalenkotter Lummetje, die donderdag zonk. De hechte gemeenschap troost elkaar in deze wanhoopsdagen. Iedereen heeft wel iemand in zijn familie die ‘op zee bleef.’ ,,Het is niet vanzelfsprekend dat de vissers iedere week thuiskomen.’’

,,Mijn dochter zat in de bus met de dochter van Jochem Foppen, de vermiste garnalenvisser, toen ze ineens gebeld werd”, vertelt Ditta van Slooten, een knappe blonde vissersvrouw en moeder van vijf kinderen. Op Urk, in haar huis zitten we aan tafel. Haar man, pulsvisser Freek, en één zoon zijn toevallig al thuis en niet gaan varen. ,,De dochter van Jochem is 16 en zit op de  havo. Haar moeder belde om te zeggen dat ze naar huis moest komen, omdat papa vermist was op zee. Dat meisje moest natuurlijk meteen huilen. Arme meid.” 

Flevoland