Volledig scherm
Arine Burbachs' mangomomentje: het gebakje dat ze kreeg na haar heupoperatie. © privé

Oproep levert lawine aan 'mangomomentjes' op

Deze krant vroeg de lezers gisteren hun 'mangomoment' te sturen: zo'n klein, mooi gebaar, ooit gedaan voor een zieke. Welnu, dat hebben we geweten! Gisteren regende het mango's in onze mailbox, het ene verhaal nog mooier dan het andere. Een bloemlezing.

Stoofpeertjes
Met kerst lag ik doodziek en met veel pijn in het St. Franciscus ziekenhuis. Mijn kamergenoten kregen een speciaal diner. Ik niet, want ik zat aan de sondevoeding. Plots stond een verpleegster naast me en zei: 'Ik heb de zachtste uitgekozen. Die kan je vast wel opzuigen'. Ze gaf me een half stoofpeertje in stukjes gesneden. Ik heb zelden zo'n lekker kerstmaal gehad!
Dieuwke de Blaauw

Theekransje 
Vorige week maandag werd ik geopereerd aan mijn schouder. Op mijn zaal lagen twee aardige mevrouwen, onder wie een dame van 92 jaar die 's avonds verplicht een kwartiertje op een stoel moest zitten. Een leuke verpleger zette haar aan ons tafeltje, waarop ik voor de gein opmerkte: 'net een theekransje, maar jammer genoeg zonder thee en lekkers'. De verpleger kwam prompt terug met schoteltjes kaas en gebakjes. Hilariteit alom en het mooiste kwam: mevrouw is een uur blijven zitten en was de volgende dag een stuk opgeknapt.
Rineke van Deudekom 

Herkomst van het 'mango-momentje'
Het begon allemaal in een Belgisch ziekenhuis waar een doodzieke patiënte opfleurde nadat ze een lekkere mango kreeg. Dat leverde niet alleen mooie televisie op, maar ontketende ook een stille revolutie in de gezondheidszorg. Steeds meer zorgmedewerkers delen sindsdien hun 'mangomomentje': een lief, onverwacht gebaar voor de patiënt. Wilt u ook zo'n mooie attentie delen, mail dan naar mango@persgroep.nl

Volledig scherm
Een verpleegkundige van het Isalaziekenhuis in Zwolle plakte voor de grap een lekker smaakje op de sondevoeding van patiënte Liesbeth Bruinekool. © privé

Kip tandoori
Ik had een baaldag. Net als vele andere keren lag ik in het Isala ziekenhuis vanwege nierproblemen. Mijn zak sondevoeding was leeg, zag ik, en ik riep de verpleegkundige. Tot mijn verbazing vroeg ze wat ik wilde 'eten' en plakte met een sticker de gewenste maaltijd - kip tandoori - op de standaard zak sondevoeding. Ik schoot hiervan vreselijk in de lach. Mijn dag was weer goed.
Liesbeth Bruinekool

Winterwonderland 
Een dag nadat mijn baarmoeder was verwijderd, schoven de verpleegsters de gordijnen open. Den Helder was wit en bevroren, maar ik kon het niet zien. 'Geen probleem. Schuiven we uw bed toch gewoon naar het raam'. Inderdaad, een prachtige witte wereld. Dit moment vergeet ik nooit meer! 
Gerry Wennink

Bed
Toen mijn man niet meer in staat was om naar het ziekenhuis te gaan, kwam de oncoloog aan huis. Aan bed voerden ze een lang gesprek. Geweldig! 
Janneke Goulooze

Volledig scherm
Rutger Witvoet (5) brengt zijn knuffel onder zeil. Hiermee verdwijnt de angst voor de narcose. © privé

Knuffel
Onze oudste zoon Rutger (op de foto: 5 jaar) heeft in zijn jonge leventje al heel vaak buisjes gekregen. Elke keer zag hij meer op tegen het kapje van de narcose. Ook al mocht zijn knuffel - hond Barry - mee, het bleef toch spannend. Op een dag troffen we een anesthesioloog die het heel goed aanpakte; onze zoon mocht zelf zijn knuffel onder narcose brengen met een testkapje. Het werkte zo goed! Sindsdien is het nooit meer eng of spannend geweest.
Sietske Witvoet 

Quote

Meneer (93) en zijn hondje sliepen elke nacht samen. Maar dat ging al een poosje niet meer. Mijn vader kwam met een plan!

Tamara van der Weide

Chihuahua
Een man van 93 heeft een hondje. Een oude chihuahua. Ze doen alles samen. Ze eten zelfs samen van één bord. Nou ja; meneer voert de hond met zijn vork. Het hondje sprong ook altijd bij meneer in bed als ze gingen slapen. Dit ging al een poosje niet meer, want het hondje kon niet meer zo hoog springen en meneer kon niet meer zo goed bukken en tillen. Als collega's de hond wilden optillen, greep hij hen. Dus dat was geen optie. Mijn vader kwam met een plan. Hij zei: we maken een oploop-plank aan het achtereind van het bed. De familie was hiermee akkoord. Dus wat in elkaar gezet, 's avonds meegenomen en tegen het bed gezet. Maar dan moet de hond er nog op lopen. Het beestje was al 11 dus ja, dat kost oefening. Met hulp van meneer en een bak hondensnoepjes is het gelukt. Ik heb meneer en de hond 's avonds samen ingestopt. Een bijzonder moment voor hen beiden.
Tamara van der Weide, werkte 15 jaar in de thuiszorg

Gifslangetje
Toen ik vorige week in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp lag voor mijn tweede serie chemokuren, was ik blij verrast toen ik de uitroep 'Wie wil er een massage' hoorde. Aan het ziekenhuis was kennelijk een masseuse verbonden die langskwam om ons van een ontspannend momentje te voorzien. Het was heerlijk en een welkome onderbreking van een lange dag aan het gifslangetje.
Peter de Haas

Ziel
Na een dubbele borstamputatie vroeg een arts die ik niet kende: 'Mevrouw hoe gaat het met u?' 'Goed hoor,' antwoordde ik. 'Ja', zei de dokter, 'maar hoe gaat het met uw ziel?' Na zoveel jaren word ik weer warm van dit moment. Hij zal nooit weten hoe belangrijk deze opmerking voor mij was. 
Ellen Zeevat 

Volledig scherm
Arine Burbach met haar gebakje. © privé

Gebak
Ongeveer twee uur na mijn heupoperatie in het Ocon, een orthopedische kliniek in Hengelo, kreeg ik een gebakje onder mijn neus geschoven. Waar heb ik dat aan te danken, vroeg ik. Het antwoord luidde: 'de patiënten krijgen hier een blij, gelukkig gevoel van en dat bevordert het herstel'. Dát kan ik beamen!
Arine Burbach

Roosje
Op de intensive care van het Bravisziekenhuis lag een parochiaan van Nieuw-Vossemeer maandenlang aan de beademing. Wekelijks kwam ik als parochie-priester bij haar op bezoek. Praten kon zij niet. Kijken en horen wel. Bij zoveel hulpeloosheid had ik ook niet veel te zeggen. Een kort gebedje waardeerde de zieke. Voor de ingang van het ziekenhuis stond een bloembak met bloeiende geraniums. Uit een zo’n bloem plukte ik een roosje. Dat roosje smokkelde ik de isolatieruimte in, en legde het neer in het zicht van de vrouw. Een glimlach verscheen op haar sprakeloos gelaat. 
Pater Bertus van Schaik

Quote

Ik was zo blij als een kind met de nagellak. Voor mijn gevoel lag ik er ziek maar wel verzorgd bij in het ziekenhuis.

Tanja Tukker

Nagellak
Ook ik heb een mangomomentje, alweer vijf jaar geleden. Ik belandde destijds met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis. Door de onverwachte opname had ik geen toiletspullen bij me. En dus ook geen nagellak. Voor iemand zoals ik met altijd gelakte nagels geen fijn gevoel. Ik voelde me onzeker en onverzorgd. De verpleegster die mij waste nam de volgende dag haar eigen persoonlijke etuitje mee met allerlei kleurtjes nagellak. Misschien heel raar, maar ik was zo blij als een klein kind. Voor mijn gevoel lag ik er ziek, maar wel verzorgd bij.
Ik heb haar nooit goed bedankt hiervoor. Dus bij deze: lieve verpleegster in het Spittaal in Zutphen, dank je! 
Tanja Tukker 

Volledig scherm
Patiënte Noor Kruithof mag voor één keer alles bestellen wat ze wil. Het wordt patat met varkenshaas. © privé

Echt alles?
'Echt alles?' zei ik. Na tien dagen opname vroeg het ziekenhuispersoneel mij wat ik die avond wilde eten. Sinds vijf jaar heb ik chronische alvleesklierontsteking. Ik lig daarmee regelmatig in het ziekenhuis en vooral eten doet dan pijn. Het ziekenhuiseten werkt dan ook niet echt mee. Vandaag mocht ik kiezen uit 'alles'. Ze bedoelden ECHT alles. Zo zat ik die avond aan een bordje patat met varkenshaas in champignonroomsaus. Hierna ging het snel beter.
Noor Kruithof 

Brief 
Tijdens een avonddienst dertig jaar geleden, raakte ik - tijdens mijn stage - aan de praat met een man van rond de 60, die half verlamd was geraakt door een beroerte. Met tranen in zijn ogen vertelde hij over zijn dochter met wie hij geen contact meer had. Hij wilde haar zo graag een brief sturen, maar schrijven lukte niet meer. Samen hebben we de brief opgesteld en het wonder geschiedde: de dochter kwam op bezoek en het contact herstelde. Ik voelde me zo dankbaar!  Een paar dagen later moest ik op het matje komen bij het afdelingshoofd. Ik besteedde te veel tijd aan de patiënten, vond ze. Deze reprimande heb ik van me af laten glijden. Dit mango-moment is dé reden geweest dat ik verpleegkundige ben geworden.
Anne-Marie van der Leij

Bekijk hieronder het mangoverhaal van een
 doodzieke patiënt in een Belgisch ziekenhuis dat zorgde voor een stille revolutie in de gezondheidszorg.

  1. Zorgen om betrouwbaarheid dna-test: ‘Ronduit gevaarlijk’
    Update

    Zorgen om betrouw­baar­heid dna-test: ‘Ronduit gevaarlijk’

    De Vereniging Klinische Genetica Nederland (VKGN) maakt zich ernstige zorgen over de betrouwbaarheid van dna-tests die bedrijven aanbieden aan particulieren. De vereniging heeft melding gedaan bij de inspectie Volksgezondheid en Jeugd over het zogenaamde ‘genenpaspoort’ van iGene. Dat bedrijf verkoopt leefstijladviezen aan de hand van de uitkomsten van hun test. ,,Mensen krijgen soms onterecht een geruststellende boodschap. Dat is ronduit gevaarlijk.’’