Volledig scherm
Doris was de koningin van de boulevard in Harderwijk. © eigen foto

Harderwijkse 'koningin van de boulevard' teckel Doris overleden

De boulevard in Harderwijk is in mineur na het verlies van Doris. De 14-jarige teckel, ongekroonde koningin van de wijde omgeving, is dinsdag naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Reacties uit heel Nederland, en daar buiten, stromen inmiddels binnen.

Doris was dan ook niet zomaar een hond. Officieel was Dittie Posthumus, eigenaresse van Hotel Monopole, haar baasje, maar Doris beschouwde de gehele boulevard als haar thuis. Iedereen kende haar en zij kende iedereen. Ze bedelde om worstjes bij slager Beert, kreeg op hete dagen een softijsje van de cafetaria en legde het aan met Monique Maatjes van het naburige café.   

,,Ach, wat we met haar al niet hebben meegemaakt", blikt Posthumus terug. ,,Jagend achter konijnen en muizen aan. Alsof het een kat was. Ze had in elk geval de zeven levens van een kat." Doris overleefde onder meer een maagbloeding, een aanval van een pitbull en een aanrijding met een auto. Toch werd er aan Doris' onbeteugelde vrijheid niet getornd door Posthumus, ook niet na de vele bekeuringen die op de mat vielen. ,,Dat kon ik haar niet aandoen. Maar je wilt niet weten hoeveel geld dat dametje me heeft gekost."

In de war

De laatste maanden begon Doris wat te dementeren en ook van de werkzaamheden aan de boulevard raakte zo in de war dat ze nauwelijks nog buitenkwam. Daar kwam onlangs nog een beroerte bij. Haar veertiende verjaardag haalde ze nog net, maar dinsdag heeft haar baasje haar laten inslapen. Het nieuws van haar overlijden op de Facebookpagina van het hotel sloeg in als een bom. Enkele honderden blijken van medeleven kwamen binnen. ,,Veel ook van klanten van het hotel. Tot Duitsland en de VS toe."  

Posthumus denkt overigens niet dat iedereen rouwig is om haar dood. ,,Het was best een kittig ding, vooral in haar jonge jaren. Dan kefte ze de hele buurt wakker." Aan een opvolger van Doris wil de hoteleigenaresse vooralsnog niet denken. ,,Ze is onvervangbaar. Ze wordt gecremeerd en de as krijgt een speciaal plekje op de balie. Zo blijft ze altijd een beetje bij ons."

Veluwe