Exclusief

Het beste van De Stentor

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van De Stentor lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Harry Poelman: ,,Ze hield vanuit de woonkamer in het oog of de postbode er al aankwam." © uitgeverij Pharos

Harry was met zijn zieke zus Christa verbonden via de postbode

Vanaf het moment dat Christa Blok uit Hattem kanker kreeg, begon broer Harry Poelman haar brieven te schrijven. Tien jaar na haar overlijden wordt een selectie uitgegeven als boek.

Je zus wordt ziek. Het blijkt darmkanker te zijn. Je stuurt een kaartje, een keer een bemoedigend briefje. Nog maar weer eens een kaartje, nog maar weer eens een briefje. Dan een wat uitgebreidere brief. Totdat er als vanzelfsprekend bijna elke dag een leeg vel papier op tafel ligt, klaar om beschreven te worden.

In 350 woorden

Harry Poelman uit het Groningse Loppersum (68) stuurde jarenlang een onophoudelijke stroom liefde en hoop via de postbode naar zijn zus Christa Blok-Poelman in Hattem. Christa bewaarde de ruim 350 brieven allemaal en nu, bijna tien jaar na haar overlijden, verschijnt het boek 'Brieven aan mijn zus'.

Quote

De brieven waren bestemd voor mijn zus en niet voor de buitenwereld. Maar nu vind ik het mooi om het ook met anderen te kunnen delen.

Harry Poelman

,,Christa stond midden in het leven. Ze was juf op basisschool De Schalm in Zwolle, ze was sportief en actief. Totdat ze in 2004 de diagnose darmkanker kreeg. Natuurlijk ging ik regelmatig bij haar langs in Hattem maar ik stuurde ook af en toe een kaartje of briefje. Eerst waren het vooral bemoedigende teksten maar later werden het ook observaties, gedachten, herinneringen: 'Weet je nog vroeger, die keer dat we gingen schaatsen?'. Maar ook het simpelweg beschrijven wat ik zag als ik uit het raam keek. Een beetje dagboekachtig. De ene keer uitgebreid, de andere keer maar een paar zinnen, of een gedicht. Ik schreef overal - thuis, maar ook op mijn werk als me iets te binnen schoot - en ik schreef overal óp. Ik heb zelfs een keer een tekstje op een theezakje geschreven en dat opgestuurd.''

Verbonden

,,Christa keek uit naar die post, dat wist ik. Ze genoot ervan en hield vanuit de woonkamer in het oog of de postbode er al aankwam. Ook die vroeg zich af wie haar al die brieven stuurde. Ik deed er ook altijd bijzondere postzegels op, omdat ik wist dat de postbode een verzamelaar was. Soms als ik bij haar op bezoek ging arriveerde ik tegelijk met mijn brief. Nee, Christa stuurde geen post terug. Misschien één keer in al die tijd. Maar daar ging het me niet om. Ik wilde laten weten dat ik me met haar verbonden voelde. Ik vond het prettig om dat op deze manier te doen. Een handgeschreven brief zegt zoveel méér dan een opgestoken duimpje in een app-berichtje.''

Eikenblad

,,Niemand had kunnen voorzien dat het zo af zou lopen. Christa wist op een gegeven moment dat ze niet meer beter zou worden maar ze had tot de laatste maanden goede hoop dat ze nog een tijd zou blijven leven. Maar dat was niet zo. Uiteindelijk is ze thuis overleden, op 56-jarige leeftijd. Mijn laatste post aan haar was een eikenblad dat ik gevonden had en waar ik een paar zinnen op geschreven had. Iets over vasthouden en met elkaar verbonden zijn. Ze was toen al zo ziek, ik weet niet of ze die nog gelezen heeft.''

Brieven familie door

,,Christa heeft al mijn brieven bewaard. Na haar overlijden is het kistje met de brieven de hele familie doorgegaan. Iemand stelde voor om er een bundeltje van te maken voor de familieleden. En van het een kwam het ander. Via via kende mijn broer iemand bij uitgeverij Pharos en die zag er wel wat in om het uit te geven. Ik heb daar lang over moeten nadenken. De brieven waren bestemd voor mijn zus en niet voor de buitenwereld. Maar nu vind ik het mooi om het ook met anderen te kunnen delen. Mensen die het gelezen hebben zeggen dat deze brieven een vorm van mantelzorg zijn. Zelf heb ik dat niet zo ervaren, maar als het andere mensen kan helpen of inspireren is dat alleen maar mooi. En ik weet zeker dat Christa het ook goed vindt.''

Volledig scherm
Christa Blok © eigen foto

Veluwe