Volledig scherm
Joanne Brandriet in de berging waar de scooter van haar overleden vriend gestolen werd. © Bert Kamp

Joanne (30) uit Nijverdal in tranen na diefstal scooter overleden vriend

Joanne Brandriet (30) uit Nijverdal is ten einde raad. Haar scooter is gestolen. Of beter gezegd: de scooter van haar overleden vriend Kay Roelofs. ,,De dief heeft mijn herinnering weggenomen, plus mijn onafhankelijkheid."

De van oorsprong Rijssense doet haar verhaal in een flatje aan de Reviusstraat in Nijverdal, waar ze sinds januari woont. Soms schiet haar gemoed vol, moet ze een traan weg pinken om daarna weer te vertellen over het noodlot dat haar vorig jaar trof.  

Hersenvliesontsteking

Ruim vijf jaar geleden ontmoette ze tijdens een metalconcert aan de Bachlaan de Nijverdaller Kay Roelofs. Het was liefde op het eerste gezicht en sindsdien waren de twee vrijwel onafscheidelijk. Na drie maanden gingen ze al samenwonen aan de Grotestraat. Kay kreeg echter in april 2016 hersenvliesontsteking en 24 uur later overleed hij in het ziekenhuis in Almelo, nog geen 35 jaar oud. ,,Ik was erbij toen mijn vriend zijn laatste adem uitblies, met hem is een deel van mij gestorven”, zegt ze.

Herinnering

Ze wijst op de geluidsboxen in de huiskamer, die samen met enkele foto's nog de enige tastbare dingen zijn die aan deze gelukkige periode in haar leven herinneren. En tot maandagavond was er nog die zwarte scooter, waaraan Kay voortdurend sleutelde. Joanne: ,,Er was altijd wel iets dat verbeterd kon worden.” Maar de scooter is gestolen uit de afgesloten fietsenstalling van complex Het Helmerink. Dat voertuig heeft niet alleen een enorme emotionele waarde voor Joanne, maar de diefstal plaatst haar ook voor een praktisch probleem.

Quote

Ik ga naar sessies voor complexe rouwverwerking. Altijd per scooter. Onderweg praat ik met Kay

Joanne Brandriet, nabestaande van Kay Roelofs

,,Kay zit nog steeds in mijn hart en hoofd en ik heb enorm veel moeite om hem los te laten. Als ik erg kwaad ben, noem ik mijn nieuwe vriend soms zelfs Kay. Ik ga al enige tijd drie keer in de week naar het ziekenhuis in Almelo naar de sessies van de therapiegroep complexe rouwverwerking. Dat deed ik altijd op de scooter en in die veertig minuten onderweg voerde ik hele gesprekken met Kay over hoe mijn dag was geweest en waar ik tegenop zag.  Ik heb echt geen idee hoe ik op de therapie moet komen. Ik zit in de schuldsanering en met een weekgeld van 50 euro kan ik de trein gewoon niet betalen. Ik mag zelfs niet eens een nieuwe scooter kopen. Ooit heb ik mijn rug gebroken en fietsen is daarom voor mij geen optie. Ik weet echt niet hoe het nu verder moet.” Joanne zwijgt even.

Ze vervolgt: ,,Ik had de scooter vrijdag in de fietsenstalling gezet. Maandagavond hoorde ik vlak voordat ik ging slapen  een geluid aan de voorkant van de flat. Ik stond in pyjama op de galerij en zag dat de deur van de fietsenstalling open stond. Ik ging naar beneden om de deur dicht te doen en zag toen dat mijn scooter er niet meer stond. Het drong eerst niet eens tot mij door, ik twijfelde zelfs een moment of ik de scooter daar wel had neergezet. Ik was met stomheid  geslagen, kon eenmaal boven geen woord meer uitbrengen en kon alleen tegen mijn vriend fluisteren dat de scooter gestolen was. We zijn 's nachts in de auto gestapt en hebben nog een tijdje rondgereden in de buurt, maar de scooter niet meer gezien.”

 Smeekbede

De dag erop deed Joanne aangifte bij de politie, waarbij ze duidelijk maakte welke emotionele waarde de scooter voor haar heeft. Dat deed ze ook op Facebook, waar ze de dief bijna smeekte de scooter terug te brengen of die anders ergens op een zichtbare plek in de buurt achter te laten. De politie deelde deze oproep, maar de scooter is nog steeds niet terug. Ze hoopt dat dit interview hierin verandering brengt en herhaalt nog eens haar smeekbede: ,,Breng aub mijn scooter terug!"

Salland