Volledig scherm
PREMIUM
Annelies Brinkhuis schreef een boek over haar werk als ritueelbegeleider. © Rob Voss

Annelies uit Oosterhuizen geeft inhoud aan uitvaart: ‘Soms moet ik ook vechten tegen de tranen’

InterviewOver de doden niets dan goeds? Niet per se voor Annelies Brinkhuis uit Oosterhuizen. Ze is ritueelbegeleider bij uitvaarten en schreef een boek over haar ervaringen. Verhalen over leven, liefhebben en loslaten. ,,Ik voel me toch altijd ook een pleitbezorger van de overledene.’’

Ik zou het niet kunnen. Dat krijgt Annelies Brinkhuis (1971) uit Oosterhuizen bij Apeldoorn steevast te horen als ze vertelt over haar werk als ritueelbegeleider bij uitvaarten. Ik zou het niet kunnen, is ook de titel van haar boek waarin ze haar ervaringen met families met wie ze inhoud geeft aan de afscheidsdienst, in 82 verhalen bundelt. ,,Als de dood zich aandient, gaat het meer dan ooit over het leven.’’

  1. Buurman neemt nog een limoncello
    PREMIUM
    column

    Buurman neemt nog een limoncello

    Bij de pranzo, de lunch, is het vaak al raak. Tja…., in dat ‘typisch Italiaanse restaurantje’ waar de lokalen ook luidruchtig tafelen, werkt iedereen behoorlijke hoeveelheden weg. En dan pas je je uiteraard een beetje aan de nationale mores aan, niet dan, ja toch? Integreren valt te leren. Aperolletje spritz vooraf en zet u ook maar direct een rode en een witte neer. Die stokdove zesennegentigjarige nonno met zijn drie kleinzonen die naast je zitten te eten, willen voortdurend met je proosten en het is onbeleefd ze af te weren. Ze laten nog wat flessen aanrukken en Salute dan maar weer, ‘op het leven’, schreeuwen wij de oude baas toe. Nog een Montenegrootje van het huis bij de espresso? Vooruit maar.