Volledig scherm
Daan Koerhuis temidden van twee van zijn assistent-trainers, Lars Elshof en Ricardo Heerink (r). © Gerard Vrakking

Voetbal Academie Wijhe: lekker voetballen, passie en bevlogenheid

Vijf jaar geleden begon hij zijn nieuwe seizoen met een wachtlijst, vijf jaar later kent de Voetbal Academie in Wijhe nog steeds een wachtlijst. Want wie er eenmaal op zit, wil bijna altijd blijven, zo lang het kan. 

Initiatiefnemer Daan Koerhuis uit Wijhe prijst zich er gelukkig mee. ,,Daar spreekt waardering uit’’, zegt Koerhuis, die in het dagelijks leven sportleraar is op het Carmel College Salland in Raalte en waarbij het ook na schooltijd om sport draait. En om passie. 

Tien jaar heeft hij er nu opzitten met zijn Voetbal Academie, een mijlpaal waar hij trots op is. Waar andere particuliere voetbalinitiatieven sneuvelden, ging hij door, ook al zijn er de laatste jaren meer trainers zelfstandig aan de slag met jonge voetballertjes. Die naast hun trainingen en wedstrijden bij hun club meerwaarde zien in de extra training bij Koerhuis (35), of los van een club lekker willen voetballen.

Quote

Het gaat mij om de passie, het enthousias­me van de kinderen

Daan Koerhuis

Bij de Voetbal Academie geldt 38 deelnemers als maximum. Koerhuis heeft het nog wel eens met 42 geprobeerd, onder druk van de wachtlijst en het enthousiasme van spelers en ouders. ,,Als je dit als bedrijf ziet, moet je groeien en betaalde trainers in dienst nemen. Maar het gaat mij om de passie, het enthousiasme van de kinderen. Met een grotere groep kan dat niet. Ik moet de jongens en meisjes wel allemaal zelf kunnen zien’’.

Die passie bracht hem tien jaar geleden ook op het spoor van zijn voetbalacademie. Op vijftienjarige leeftijd gaf hij al trainingen aan de jongste voetballertjes van Broekland, waar hij in drie jaar uitgroeide tot jeugdcoördinator, en toen hij later de lerarenopleiding lichamelijke opvoeding in Tilburg volgde, kwam daar de jeugdafdeling van amateurclub Baronie Breda bij. Waarna hij overstapte naar de jeugd van Go Ahead Eagles. ,,Bij Baronie Breda kon ik mijn trainingen in Broekland doortrekken, Go Ahead was altijd een droom voor mij. Ik ben gek op voetbal, maar als speler was betaald voetbal te hoog gegrepen. Dan was dit een hele mooie plek’’.

Twee jaar later stond hij op straat, gepasseerd door iemand anders. ,,Dat was toch de harde voetbalwereld. Daar krijg je best een tik van, maar achteraf was het een heel goed moment. Ik ging nadenken wat ik nu echt zo gaaf vond aan de jeugd’’.

Koerhuis vond dat in het enthousiasme en de passie die hij wil overbrengen op jonge voetballers, ongeacht hoe goed ze zijn. Jonge voetballers die doorgaans al vroeg te maken krijgen met een selectieproces, een voetballeven in het teken van winst of verlies en scherpe oordelen over hun prestaties. ,,Dat gebeurt al bij de jongste jeugd. Wat heb je gemaakt, vragen ze dan. Ik heb verloren, maar misschien hebben ze ook hele mooie dingen gedaan. Het is superbelangrijk om ook dingen te benoemen die goed gaan. Gelukkig zien anderen dat nu ook, en ook de voetbalbond verandert. Moet je wel zo vroeg zeggen wie goed is en wie niet?’’.

Bij Koerhuis is die selectie taboe. ,,Natuurlijk is winnen belangrijk. Maar bij selectieteams zitten sommigen de halve wedstrijd op de bank, of ze spelen maar een keer per maand. Bij mij zit niemand op de bank, bij mij wordt niemand teleurgesteld. Iedereen krijgt de kans om beter te worden. Enthousiasme, het is supergaaf om ze dat mee te geven. Het draait om positiviteit, plezier maken, beter worden. Ik heb drie, vier trainers die mij helpen en die selecteer ik daar ook op. Ze hebben dezelfde passie en bevlogenheid.’’

Vijftien wekelijkse trainingen telt zijn Voetbal Academie, die vrijdag 7 september aan zijn elfde seizoen begint. Na afloop van die serie blijkt de waardering voor de aanpak van Koerhuis en zijn trainers. ,,Ik begon tien jaar geleden met 28 spelers, waar ik heel erg verrast door was. Dat is nooit minder geworden en negen van de tien willen door met de volgende serie. Sommigen blijven de hele tijd, vanaf zeven tot ze veertien zijn. Dat voel ik als een compliment, dat is gaaf, daar word je gelukkig van’’. 

Salland