Volledig scherm
© Thinkstock

UWV-Zwartboek deel 7: Keuringsleed

Volgens UWV Werkbedrijf-directeur André Timmermans hebben de arbeidskundigen en verzekeringsartsen waarmee UWV werkt, een internationale voorbeeldfunctie. ,,In Europa geniet dit specialisme aanzien’’, zegt hij.

Er worden jaarlijks zo’n 80.000 keuringen gedaan, door in totaal 600 verzekeringsartsen die moeten voldoen aan strenge protocollen. ,,Als er iets is geprotocolleerd, dan is het dit.’’ Protocollen of niet: het aantal mensen dat het Zwartboek UWV invulde met verhalen over keuringsleed, loopt in de vele tientallen. Een greep uit de reacties.

In drie jaar UWV meer ellende gehad dan hulp

,,Vorig jaar mei heb ik een operatie ondergaan aan mijn pols’’, vertelt deze inwoner van Nijverdal die vorig jaar een WIA-uitkering kreeg. ,,Na de operatie had ik een gesprek met een arts van het UVW. Zij vertelde dat ik op dat moment volledig afgekeurd zou worden voor een bepaalde periode. Deze periode moest ik gebruiken om te revalideren. Na drie maanden moest ik een afspraak maken voor een herkeuring. Ik heb contact met het UWV opgenomen en kreeg een vragenlijst thuis gestuurd. Nadat ik die ingevuld en teruggestuurd had, is het UWV mij totaal vergeten. Aan het eind van mijn revalidatie heb ik zelf contact opgenomen met het UWV en toen gaven ze toe mij vergeten te zijn en kreeg ik een herkeuring. Bij die herkeuring kreeg ik te horen dat ik twee maanden de tijd had om een baan te vinden. Lukte me dat niet, was dat mijn probleem. De arbeidsdeskundige zei dat ik allang met mijn reïntegratie had moeten beginnen en dat was volgens hem mijn nalatigheid. Aangezien ik mijn werk niet meer uit kan voeren door de beperking aan mijn pols en het UWV mij verkeerd heeft ingelicht, zit ik nu in de problemen. Ik vind het waardeloos. Heb in de drie jaar tijd dat ik met het UWV te maken heb gehad meer ellende gehad dan hulp. Het levert me stress en geldproblemen op en werkt zeer demotiverend.’’

Aan het eind van mijn latijn

,,Ik ben 62 jaar. In 2005 heb ik een verkeersongeluk met de fiets gehad. Na enige minuten bewusteloos te zijn geweest werd ik wakker met een licht piep in mijn rechteroor. In de loop der jaren is de tinnitus tweezijdig en zodanig verergerd dat ik in juli 2012 arbeidsongeschikt werd en nu bijna (juli 2014) aan het einde van de Vernieuwde wet Poortwachter zit. Bijkomende complicatie is dat ik door eerdere operaties aan mijn beide knieën artrose heb ontwikkeld. Nu moet ik weer een WIA uitkering aanvragen waar ik de uitkomst al van weet en tegelijk heb ik een sollicitatie-verplichting. Mocht ik toch nog werk vinden, kan mijn dossier van 5 cm dik bij het UWV zo de prullenbak in’’, schetst deze Zwollenaar zijn relaas. ,,In de twee jaar heb ik tevergeefs twee maal een WIA uitkering aangevraagd bij het UWV. Tevergeefs omdat mijn uurloon te laag is en volgens de keuringsartsen van het UWV mijn beperkingen te gering. Nu moet ik weer een WIA uitkering aanvragen. Of zoals een keuringsarts van het UWV het fijntjes zei: als de directeur van uw bedrijf dezelfde klachten zou hebben als u, krijgt híj waarschijnlijk wel een WIA uitkering wegens het hogere inkomen en u niet. Ik weet niet of er zoiets is als inkomensdiscriminatie bestaat, maar dit is wel heel erg oneerlijk, waarbij de laagst betaalde het moet afleggen bij het UWV. Omdat het UWV niet akkoord ging met een reïntegratie-traject in voorjaar 2013 moet er nu een jaar later alsnog een spoor 2 traject worden gestart. Hierin zit ik nu. Door de stress die dit met zich meebrengt in combinatie met de tinnitus ben ik psychisch en lichamelijk aan het einde van mijn latijn.

UWV eist van mij onder dreiging van artikel 7:660a van het Burgerlijk Wetboek dat ik mee moet werken aan mijn reïintegratie, iets waar ik de kracht niet meer voor op kan brengen. Ben nu alleen bezig om te proberen te overleven’’

Van hulp is geen sprake. ,,UWV dreigt alleen maar met een loonsactie voor mijn werkgever. De stress die dit veroorzaakt verergert mijn psychische klachten, die ik al had door de tinnitus, alleen maar. De uitzichtloosheid is er alleen maar door verergerd en mijn levensvreugde heeft hierdoor een dieptepunt bereikt. Boos word ik niet meer, daar heb ik alleen mijzelf maar mee. Wel steeds strijdvaardiger.’’

Ik moest maar begrip hebben voor de chaos binnen UWV

,,Ik kreeg in januari 2013 een bedrijfsongeval. De werkgever wilde een vroegtijdig beëindiging van mijn contract, dan kon ik in eigen tijd opknappen. De arbo-arts noemde het bedrijf een dood paard en was pro-werkgever. De arts weigerde rekening te houden met een bekkenverzwikking. Ik kwam na einde contract in de ZW. De UWV-arts heeft mij een keer gezien en in plaats van naar mijn gezondheid en herstel te kijken, zette hij mij onder druk door begrip te vragen voor de interne chaos binnen het UWV en dat ik naar een reïntegratie moest. Het reïntegratiebureau aangenomen door het UWV verplichtte de deelnemers om te zwijgen over het ziek-zijn en wij hadden niets te willen. In de groep zat zelfs een terminaal mens. 6 weken voor het einde van de ZW kreeg ik een keuring. In 10 minuten werd mij verteld dat ik niets had te willen en werk aan het andere kant van het land moest aannemen. Over ziekte en herstel werd niet gepraat. 3 weken later kreeg ik een afspraak met een arbeidsdeskundige en kreeg te horen dat ik geen WIA krijg. Ik wilde mijn profielschets veranderd hebben, want er stonden zaken in die totaal niet naar waarheid zijn en mij in een verkeerd daglicht zette. Ik heb niets te willen en het is niet veranderd. Ik heb geen bezwaar ingediend, want dit heeft geen zin. Ik kwam in de ww en ik heb 6 weken moeten leven van 2 weken geld. En dit is niet verrekend, want ze zitten juridisch goed. Van 2 UWV medewerkers mocht ik horen dat het vervelend is dat ik geen geld krijg, maar het is toch echt mijn eigen probleem. Nu zit ik in een lotgenotengroep van 55plus en is de boodschap toch dat het echt tussen je oren zit dat er geen werk is. Leeftijdsdiscriminatie wordt wel erkend en wat het met je doet mag niet besproken worden. De hulp van UWV bestaat uit vernedering, intimidatie, projectie van de ambtenaren en waar de stress en reorganisatie binnen het UWV voorop staat en een excuus is om iemand de grond in te boren. Ik ben 57 jaar en zit met een bekkeninstabiliteit en ik heb zoveel geld moeten inleveren dat ik mij niet kan laten behandelen, want ik kan geen eigen bijdrage missen’’, aldus deze Haarlemmer. ,,Ik zou graag zien dat er een onderzoek naar de werking van de wet Poortwachter in relatie tot de enorme stijging van de zorgkosten komt. Een huisarts zit klem tussen wat ik als patiënt nodig heb en de macht van de arbo-arts.’’ Hij kampt met depressieve gevoelens. ,,Ik wil niet het gevoel hebben dat ik word gezien als een loser, ik niet zelf een sollicitatiebrief kan schrijven, ik geen oog heb voor de werkelijkheid wat betreft leeftijdsdiscriminatie en zij mij psychisch proberen te beïnvloeden.’’

In tien minuten tijd had de UWV-arts het gezien: aan het werk

,,Juni 2007 onderging ik een drievoudige bypass operatie waarvan de hersteltijd gemiddeld twee jaar bedraagt. Ik lijd ook aan hartritmestoornis, bij de operatie werd bovendien diabetes type 2 vastgesteld. Ik was al werkloos en bezig met een re-integratietraject via UWV Zwolle. Ik kwam in de ziektewet. Na ongeveer een half jaar werd ik door de UWV-arts ontboden en werd mij in een gesprek van amper tien minuten zonder voorafgaand medisch onderzoek en met ontbrekende medische gegevens medegedeeld dat ik wederom geschikt werd bevonden voor het uitvoeren van alle arbeid. Ik kon dus de volgende dag weer WW aanvragen.

In bezwaar cq. beroep werd mijn klacht afgewezen door de verzekeringsarts die alle argumenten waardoor ik niet geschikt was om mijn ‘oude’ baan weer op te pakken, van tafel werden geveegd. Medio november 2008 kwam ik noodgedwongen in de IOAW terecht omdat mijn WW-periode was afgelopen.

Daarop heb ik op eigen verzoek een medisch en arbeidstechnisch onderzoek laten uitvoeren door de Gemeente Hardenberg. Resultaat: Volledig ongeschikt voor het verrichten van alle algemeen geaccepteerde arbeid. Het UWV heeft hier uiterst onzorgvuldig gehandeld. Het aangewezen traject zou zijn dat ik gedeeltelijk of geheel zou worden afgekeurd en de daarbij passende loongerelateerde uitkering zou hebben ontvangen. Door deze slechte afhandeling ben ik in ernstige financiële problemen beland.’’

,,De hulp van het UWV kan als uiterst klantonvriendelijk en niet ter zake deskundig worden afgedaan. Met een dergelijke dienstverlening is niemand gediend; dit kost de samenleving slechts handen vol geld. Deze handelwijze heeft mij een grote portie stress door veel en voortdurend werk aan het voorbereiden van juridische procedures opgeleverd; daarmee stond mijn gezondheid als hart- en diabetespatiënt ook nog eens onder grote druk.’’

Het UWV blijft maar rekken

,,Het UWV vindt dat ik niet in aanmerking komt voor en uitkering omdat zij zich beroepen op:

privaatrechtelijke dienstbetrekking

1. De werknemer is verplicht de arbeid persoonlijk te verrichten;

2. De werkgever is verplicht als tegenprestatie voor de arbeid loon te betalen;

3. Er is sprake van een gezagsverhouding tussen de werknemer en de werkgever.

Het UWV heeft problemen met het derde punt, Er is sprake...

Het is nu al zo ver dat er in januari2014 een rechtszaak is geweest en het UWV blijft maar rekken met alles terwijl mijn (ex) werkgever een verklaring heeft afgegeven zowel op papier en bij de Rechter in de Rechtszaal (Zutphen). Zelfs de Rechter heeft tijdens de zitting het UWV gewezen op een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 23 september 2011, B6690 op grond waarvan het ziekengeld niet geweigerd mag worden als de betrokkene als verzekerd in de zin van artikel 7, aanhef en onder a, van de ZW moet worden aangemerkt. Wat het nog erger maak is dat ik zelfs een WsW indicatie (beoordeeld door een Arts en een Psychologe) heb gekregen van het UWV waar zij totaal aan voorbij gaan.

Ik zit nu nog op een uitspraak te wachten van de Rechter terwijl ik vanaf augustus 2013 GEEN uitkering meer heb mogen ontvangen (terwijl ik 35 jaar heb gewerkt) want die heeft het UWV stopgezet! Gelukkig heeft mij vrouw nog een inkomen maar dat is niet genoeg dus zijn we nu ons spaargeld aan het ‘opeten’. Het bovenstaande kan ik allemaal door middel van correspondentie bevestigen. Ook mijn advocate kan hier nog wel een boekje over open doen.

Ook heb ik diverse politici aangeschreven over deze zaak maar die komen eigenlijk niet echt voor hun mening uit want zolang het bij de rechter is doen zij geen uitspraken, heel erg jammer. Het UWV is totaal NIET behulpzaam en zijn onmenselijk bezig en proberen er zolang mogelijk over te doen als je bezwaar heb aangetekend tegen een beslissing van hun. Het UWV heeft er voor gezorgd dat het momenteel in medisch opzicht zo slecht met mij gaat dat er voor een psychische decompensatie gevreesd wordt.’’