Volledig scherm
Rick Dekker, zaterdagmiddag in actie bij de beloften van PEC Zwolle. © Vakfoto Van Der Beek

Rick Dekker, terug in de kleedkamer van PEC Zwolle

Een jaar lang voelde de revaliderende Rick Dekker (22) zich geen voetballer, maar supporter van PEC Zwolle. Een bloedfanatieke. ,,Ik had bijna ruzie met die gasten van Sparta."

Hij miste vorig seizoen slechts één competitiewedstrijd van PEC Zwolle: die in Deventer, tegen Go Ahead Eagles. Verder was Dekker er altijd bij, thuis en uit. Maar het shirt met rugnummer 19 droeg hij nooit. Zijn dagelijkse kloffie, daar moest de zwaargeblesseerde middenvelder het mee doen.

Nooit vergeten

Zaterdagmiddag was het moment dan eindelijk daar: onder toeziend oog van het thuisfront - speciaal vanuit Rotterdam naar Zwolle afgereisd - maakte Dekker in de oefenwedstrijd tegen de beloften van SC Cambuur (3-0 winst) zijn rentree. Bijna een jaar nadat hij tijdens de training zijn voorste kruisband afscheurde. ,,Het wegdraaien, die knak. Dat moment vergeet ik nooit meer", zegt Dekker. Hij voelde nu na afloop geen reactie op zijn knie.

Vier weken geleden doorstond de voetballer met succes de testen in het ziekenhuis en kreeg hij groen licht om de groepstraining te hervatten. Halverwege de voorbereiding sloot hij weer vol aan bij zijn ploeggenoten, het wachten was op zijn eerste speelminuten.

Juichen

Dekker vond het heerlijk om weer in tenue op het veld te staan, al speelde hij maar een helft mee. Dat was vorig seizoen wel anders. Toen moest de middenvelder, druk revaliderend, zijn ploeggenoten vanaf de tribune aanjagen. Het ging nooit ten koste van zijn fanatisme. ,,Ik weet nog wel dat PEC Zwolle bij ADO Den Haag speelde. We wonnen met 1-2 en ik stond als een gek te juichen. En uit tegen Sparta Rotterdam had ik businesskaarten en zat ik tussen de Spartanen. Ik kreeg bijna ruzie met die gasten, zo blij was ik toen we scoorden."

In die periode woonde Dekker doordeweeks weer bij zijn ouders in Rotterdam. Dat was wel zo praktisch. Drie dagen in de week kwam hij over de vloer bij Hans Kroon, de krachttrainer die ook AZ-verdediger Ron Vlaar hielp bij zijn revalidatie. ,,Ik trainde daar samen met allerlei judoka's, zoals Marhinde Verkerk. Die verzaken nooit, dat is echt niet normaal. Het klinkt cliché, maar ik heb echt het gevoel dat ik daar sterker ben uitgekomen."

De overige dagen bracht hij door bij de fysio. Op twitter ging Dekker het account @fckruisband volgen, over sporters in hetzelfde schuitje. ,,Als je al die andere gevallen langs ziet komen, raakt je dat toch meer dan anders."

Jammer

Terwijl Dekker revalideerde in Rotterdam, hield hij zijn appartement in Zwolle gewoon aan. Daar probeerde hij elk weekend te zijn, samen met zijn vriendin. Vooral als PEC Zwolle thuis speelde. Gewoon om zijn ploeggenoten te kunnen blijven zien. Want dat miste hij het meest: het samenzijn, de gezelligheid, de kleedkamer. Nu hij weer fit is nestelt Dekker zich ook de rest van de week weer in de Overijsselse hoofdstad. Weg uit Rotterdam. ,,Dat vond mijn moeder wel een beetje jammer, maar ze is het inmiddels gewend."

De eerste wedstrijdminuten zitten weer in de benen. En Dekker wil graag meer: een plekje bij de eerste elf van John van 't Schip. ,,Het kan me niet snel genoeg gaan", zegt hij glunderend. Dan, voorzichtig: ,,Maar ik heb nu een helft gespeeld, het eerste doel is om weer een keer negentig minuten te maken."