In 1939 kreeg Antoon Berghuis eerst een alt in handen, maar na een jaar of twee, drie stapte de Heetenaar over op de bariton. Dat instrument bespeelt hij anno 2019 nog steeds. En nog altijd bij Fanfare St. Caecilia.
Volledig scherm
In 1939 kreeg Antoon Berghuis eerst een alt in handen, maar na een jaar of twee, drie stapte de Heetenaar over op de bariton. Dat instrument bespeelt hij anno 2019 nog steeds. En nog altijd bij Fanfare St. Caecilia. © Gerard Vrakking

Baritonist Antoon Berghuis (91) uit Heeten is een man van de lange adem

Fanfare St. Caecilia uit Heeten zonder baritonist Antoon Berghuis is ondenkbaar. Het 11-jarig jongetje dat zich in 1939 als zoon van een van de mede-oprichters meldde bij de plaatselijke fanfare is tachtig jaar later nog steeds een actief en zeer gezien lid. De Koninklijke Nederlandse Muziek Organisatie (KNMO) heeft hem hiervoor onderscheiden met een zilveren medaille. 

Eén ding is zeker. Als Antoon Berghuis (91) ergens ‘ja’ tegen zegt, dan is hem dat ernst. Ga maar na: tachtig jaar lid  van de plaatselijke fanfare, 75 jaar bij het parochiekoor, waarvan de laatste 31 jaar als (tweede) organist, zestig jaar getrouwd met zijn Rie en het kwieke echtpaar woont nog altijd in de woning die het bij hun trouwen aan de rand van het centrum van Heeten liet bouwen. Berghuis trouw en loyaal noemen is nog zachtjes uitgedrukt.

Plezier

Zelf is hij niet zo onder de indruk van al die getallen, al vraagt hij zich wel hardop af waar al die jaren toch gebleven zijn. Voor hem is het vanzelfsprekend om ook na acht decennia nog elke maandagavond trouw naar de repetitie van de fanfare te gaan. Of het orgel te bespelen als dat van hem gevraagd wordt. ,,Mensen rekenen op je, dan kun je niet zomaar wegblijven.” Het kost hem overigens ook helemaal geen moeite om de dingen te blijven doen die hij al sinds jaar en dag doet. Hij heeft er zichtbaar plezier in. ,,Bovendien", denkt hij, ,,wat moet ik dan? Thuis blijven zitten?”

Fanfare was onmisbaar

Misschien heeft hij wel vijftig keer meegelopen in de optocht van Stöppelhaene, was hij even zo vaak bij de opening van de ponyweek, deed hij mee aan tientallen optredens en blies hij zijn partijtje mee als de nieuwe pastoor werd onthaald. ,,Vroeger was de fanfare onmisbaar voor een dorp als Heeten. We waren er bij elke gelegenheid bij.”

Dat is tegenwoordig wel anders. Een paar jaar geleden was het ledenbestand gedaald tot niet meer dan een mannetje of twaalf. Te weinig om een volwaardige fanfare op de been te brengen. Het past niet meer zo in de moderne tijd. Op zijn eigen kinderen of kleinkinderen heeft hij de liefde voor de fanfaremuziek evenmin kunnen overbrengen. 

Verbintenis

In Wesepe kampte de harmonie met hetzelfde probleem en sindsdien vormen de twee een eenheid. Het is een gelukkige verbintenis, vindt oudgediende Berghuis. ,,Qua instrumenten, maar ook qua mensen. In Wesepe zijn de mensen niet zo anders als hier.” De ene week is de repetitie in Heeten, de andere week in Wesepe. ,,Dan kan ik meerijden met iemand die toch met de auto die kant op gaat. Er wordt goed voor me gezorgd", constateert hij, ,,ik hoef alleen maar in- en uit te stappen. Zelfs het instrument wordt voor me gedragen.”

Pilsje

Hoewel Berghuis nog kerngezond is, realiseert hij zich dat het einde van de muzikale loopbaan in zicht is. ,,Als het niet meer gaat, moet je ophouden.” Volgend jaar viert Caecilia het honderdjarig bestaan. Dat lijkt de geboren en getogen Heetenaar een mooi moment om te stoppen. ,,Dan is het wel een keer mooi geweest.” Al zal hij het wel missen. De muziek, maar vooral de gezelligheid. ,,En het pilsje na de repetitie natuurlijk.”

  1. Gemeente Raalte wil graf van overleden man en dochter ruimen, moeder Rita is woest: ‘Ik heb recht op dat graf’
    PREMIUM

    Gemeente Raalte wil graf van overleden man en dochter ruimen, moeder Rita is woest: ‘Ik heb recht op dat graf’

    Rita van Dijk uit Zwolle is woest op de gemeente Raalte. De gemeente ruimt het graf van haar overleden man en dochter in Heino, omdat de termijn van dertig jaar verloopt. Van Dijk claimt grafrechten voor onbepaalde tijd te hebben. Raalte vindt het een verdrietige situatie, maar zegt dat wat er destijds met haar is besproken nooit is vastgelegd. ,,Nu maakt u, dertig jaar later, wederom fouten.”

Salland