Volledig scherm
Arie en Marijke van Hoff het chalet in Voorthuizen verlaten. © Saskia Berdenis van Berlekom

Bejaard Nieuwegeins stel dat vanwege huisuitzetting uit het leven wilde stappen vrijdag opnieuw op straat

Zeven maanden terug ondernamen Arie en Marijke van Hoff, zeventigers, een suïcidepoging. Samen. Vlak voor ze uit hun huis in Nieuwegein werden gezet. Ze wilden ‘liever samen hemelen dan zo blijven leven’. Het mislukte. Het echtpaar woont nu al maanden in een chalet op een vakantiepark in Voorthuizen. Vrijdag staan ze echter andermaal op straat.

Daar zitten ze dan. Hij (72) in een stoel, zij (71) op de bank. Haar rollator – ‘mijn Rolls Royce’ – binnen handbereik. Echt de tijd om alles wat er in de afgelopen maanden is gebeurd te verwerken, hebben ze nauwelijks gehad. De ellende duurt voort, want als er voor vrijdag geen oplossing komt, zijn ze dakloos. 


Arie was dat al even in oktober vorig jaar. Hij sliep in de Sleep-Inn in Utrecht en ruilde die overdag in voor dagopvang De Steeg. Zijn vrouw lag nog in het ziekenhuis. Levend op straat zag hij genoeg narigheid. Dat nooit meer. En al helemaal niet voor zijn vrouw, zegt hij er meermaals bij.

Pillen

Als ze praten, praten ze samen. Als bij de één tranen prikken of vloeien, maakt de ander de zinnen af. Dat ze uit hun huis werden gezet op de Zeusburg was het eindresultaat van een jarenlang geschil met de buren. Die zeiden gediscrimineerd te worden, de Van Hoffs op hun beurt vertelden dat zij de treiterpartijen over de wijnvlekken op het gezicht van Marijke spuugzat zijn. De buren kregen gelijk bij de rechter, dus moesten de Van Hoffs na 35 jaar hun huis uit. Ze zijn het daar nog steeds mee oneens.

De huisuitzetting op 20 september kwam er. Oók nadat het echtpaar de maandag ervoor uit het leven poogde te stappen. Ze verdeelden zestig pillen en namen die in. Vervolgens draaide Arie de gasflessen open die hij een paar dagen eerder kocht. Ze namen afscheid van elkaar. ,,Wat je dan zegt? Het is zover. We komen elkaar daar boven in de hemel weer tegen.’’ Een laatste knuffel en het zou klaar zijn. 

Quote

Wat je dan zegt? Het is zover. We komen elkaar daar boven in de hemel weer tegen

Arie van Hoff

De avond ervoor hadden ze hun spullen weggegeven. Arie, die nog geld bracht bij iemand die het hem geleend had, zorgde ervoor dat zijn vrienden niet in het achterkamertje keken. Daar, onder een zeil, stonden de gasflessen. Die maandagavond brachten ze in praktijk wat ze al zo vaak besproken hadden. ,,Dat was zo’n verschrikkelijk pijnlijk, moeilijk moment’’, zegt Marijke. ,,Maar ik wilde naar mijn overleden vader en moeder toe.’’

Loeiende sirenes

Een vriend van hen rook echter onraad. Hij trof het paar bewusteloos aan. Ze werden met loeiende sirenes overgebracht naar het ziekenhuis. Hij per ambulance, zij per helikopter. Zij werd in coma gehouden en lag vijfenhalve week in het ziekenhuis. Later ging ze naar de crisisopvang in Overvecht. Hij was redelijk rap weer op de been, maar kwam letterlijk op straat te staan. Of ze spijt hebben van hun daad? ,,Ja, natuurlijk’’, snottert Marijke: ,,We zagen geen uitweg. Maar het is pertinent onjuist dat we de boel wilden opblazen. Het doet pijn zoiets te horen.’’ Arie: ,,Die flessen waren bedoeld als aanvulling. Voor als de pillen niet zouden volstaan. Dat zoiets gevaarlijk is voor anderen, daar sta je niet bij stil.’’

Arie leefde een week op straat, maar wilde absoluut niet dat Marijke – die op het randje lag – dat te weten kwam. Zij kon lange tijd niet praten. Bij hun hereniging voelde alles onwezenlijk. Arie: ,,Het was in het Meander Ziekenhuis in Amersfoort. Het ging met gebaren. Wat we zeiden? Dat we allebei heel blij waren elkaar weer te zien.’’

Marijke: ,,We danken Onze-Lieve-Heer dat we een tweede kans hebben gekregen. We gaan de fase in dat we qua leeftijd mankementen gaan krijgen, of ziektes. Daar wil ik niet aan denken, maar nog even leven zonder stress zou fijn zijn. Ik wil gewoon weer de oude, vrolijke Marijke zijn. Degene die zingt en positief ingesteld is.’’

Seniorenwoningen

Hoe ze verder moeten is de vraag. ,,De één in Overvecht-Zuid de ander in Noord zien we niet zitten’’, zegt Arie. Nieuwegein? ,,Daar hebben we vrienden, maar onze oude buurt lijkt ons geen goed idee. Hier op het park In Voorthuizen – we zijn hier via de Tussenvoorziening gekomen – zit alles vol in het hoogseizoen. Particuliere opties kosten 1400 euro in de maand. Onbetaalbaar. Woningnet? We staan tien jaar ingeschreven. Pas zaten we bij de eerste drie in Odijk, maar degene boven ons wilden ’m. In Nieuwegein zelfde verhaal. We reageren op allerlei seniorenwoningen, maar tevergeefs. De moed zakt ons soms in de schoenen.’’

Quote

We danken On­ze-Lie­ve-Heer dat we een tweede kans hebben gekregen

Marijke van Hoff

Nog twee dagen en hun verblijf in Voorthuizen zit er op. ,,We gaan maar dozen pakken’’, zegt Marijke. ,,Wat moeten we anders?’’ Als Arie en zij op de foto gaan, is goed te zien hoe moeilijk ter been ze allebei zijn. ,,Een huisje gelijkvloers zou fijn zijn. Maar zoals het er nu voor staat komen we vrijdag op een parkeerplaats terecht,’’ zegt een zichtbaar aangeslagen Marijke. ,,Dan maar die aan de Honswijkerplas bij de Lek in Houten. Dat is jaren ons stekkie geweest. Om samen te zijn, om te praten, om te ontspannen.’’

Drank en drugs

Arie slikt. Zucht. Hij stamelt: ,,Als we maar niet dakloos raken. Niet wéér. De anderen op straat waren goed voor me daar niet van. Ik was ‘opa’ en had een soort beschermde status, zo voelde het. Maar die drank en drugs om je heen… overal... de kans dat je afglijdt en meegaat is groot. Ik wil dat niet.’’

Quote

De horrorfilm van de afgelopen maanden blijft draaien. Hopelijk strijkt iemand over zijn hart die zegt: die mensen wil ik helpen

Marijke van Hoff

Het is hem om het even of mensen hen nou zien als kwade genius van een jarenlange burenruzie, als schrijnend geval of als slachtoffers. ,,De mensen moeten maar denken wat ze er van willen denken. Ik vind vooral dat een echtpaar van in de zeventig niet op straat hoort te leven.’’

Marijke: ,, De horrorfilm van de afgelopen maanden blijft draaien. Maar we willen vooruitkijken. Hopelijk strijkt er iemand over zijn hart die zegt: die mensen wil ik helpen. We willen heel graag een plek waar we er alles aan kunnen doen om samen weer gelukkig te worden.’’

Met de nadruk op samen. ,,Voor de tijd die we nog hebben.’’