Volledig scherm
columniste phaedra © Vakfoto Van Der Beek

De flexschool, is dat wel zo'n goed idee?

columnPhaedra Werkhoven schrijft elke week een column over wat haar bezighoudt.

De iPad-school, het was ooit een –in mijn ogen- ridicuul bedenksel van Maurice de Hond die voor zijn hyperintelligente drie-jarige dochter een nieuw schoolsysteem zag weggelegd. Het was de tijd dat handigheid met computers en ipads hand in hand leek te gaan met bovenmatige intelligentie. Kijk die kinderen eens bezig, wij volwassenen snappen dat allemaal niet. Dus moest de iPad het onderwijs in en niet alleen dat, kinderen moesten van jongs af aan al leren programmeren en scholen mee met de tijd. Om de iPads te ontlopen kon je maar één ding doen: je kind naar een vrije school laten gaan, en de antroposofische zweverij plus de gevraagde ouderbetrokkenheid van het bakken van speltbrood en het produceren van biologische pompoensoep voor lief nemen.

Inmiddels beginnen de eerste scholen op hun enthousiaste Ipad schreden terug te treden. In hun race om leerlingen –lees: geld- te trekken moet er weer iets nieuws bedacht worden. De Voortgezet Onderwijsraad zei het tegen me: met scholen is het net als met bedrijven, je bedenkt iets met de directie en de medezeggenschapsraad, en als de resultaten achterblijven, pas je het weer aan. De school als bedrijf, dat door de onderwijsinspectie wordt afgerekend op resultaat. Met het kind als mislukt product.

Nu is er sinds een aantal jaar een nieuwe trend in scholenland terrein aan het winnen: de flexschool. Drie of vier blokken van tachtig minuten les, en leerlingen mogen zelf lessen ‘inboeken’. Nietsvermoedend heb ik vorig jaar mijn zoon naar een school in Zutphen laten gaan waar destijds een 45-minuten lesrooster bestond, mét de door mij vervloekte iPad. Ik zal vast niet hebben opgelet en mails hebben gemist, maar dit jaar blijkt zijn school een flexschool te zijn geworden. Wat concreet inhoudt dat ze van een 12-jarige vragen om zelf lessen in te roosteren, eindeloze tussenuren te hebben en elke dag om kwart voor vijf thuis te zijn. ‘De huiswerkloze school’, heet het dan. Leerlingen vallen halverwege in slaap, docenten krijgen de twee uur niet vol en ik vraag me af: wie heeft dit bedacht?

‘Werkflex’ of ‘stilteflex’, er is een app, 20 lesuren, kiezen, de zoon zit er zuchtend bij. ,,Het is vast een kwestie van wennen,” zeg ik dan maar. Maar eigenlijk denk ik: waarom zou je kinderen zo jong al keuzes moeten laten maken en laten nadenken over hun onderwijs. De flexschool, het is de nieuwe iPadschool. Over vijf jaar constateren we dat het toch niet zo’n goed idee was.

  1. Lichtontwerpers laten Blokzijl stralen
    PREMIUM

    Lichtont­wer­pers laten Blokzijl stralen

    Of het nu een 300 meter hoge wolkenkrabber in Doha (Qatar), het Voorpoortplein in Vollenhove, de nieuwe showroom van autobedrijf Marco van Beek in Steenwijk of een object tijdens een internationaal lichtfestival is, Berlux Lichtarchitectuur uit Blokzijl zorgt voor passend licht. En deze maand lanceren Berry van Egten en Ellen Goulmy in hun eigen stadje Lights in Blokzijl, na Glow Eindhoven en het Amsterdam Light Festival het derde (internationale) lichtfestival in ons land.
  2. Oude, eenzame Cor en jonge Marijn hebben een vriendschap voor het leven
    PREMIUM

    Oude, eenzame Cor en jonge Marijn hebben een vriend­schap voor het leven

    ,,Daar zitten we dan weer’’, zegt Marijn als hij in de stoel ploft naast zijn grote vriend Cor. ,,Ga zitten, dan kunnen we lekker pitten”, reageert Cor adrem. Marijn Heijstek komt al ruim een jaar om de twee weken langs. Hij is met zijn elf jaar de jongste vrijwilliger van WVO Zorg. Cor is dementerend en woont in zorgcentrum Scheldehof. Hij leerde Marijn kennen toen hij met zijn klas kerstkaarten uitdeelde.