Volledig scherm
Phaedra Werkhoven © Vakfoto Van Der Beek

‘De rups des doods gluurt vanuit boomtoppen naar beneden’

columnPhaedra Werkhoven schrijft iedere zaterdag een column over wat haar bezighoudt

,,Ik wil je niet bang maken, maar een vriendin van mij kreeg vorige week een hartinfarct door hardlopen in de hitte.” Oké, en bedankt. Niet dat ik van plan was om met dertig graden te gaan hardlopen, maar een tweet over een hardlooprondje is al voldoende om me te waarschuwen. De hele week ging het over niks anders, de horrorhitte. Het gevaar van die hitte, die ons zou doen uitdrogen, bacteriën op ons eten zou doen laten exploderen, ons van de nachtrust zou beroven. Het hitteplan was door alle hulpdiensten uitgerold. Als je al de deur uit zou gaan, dan op zijn minst met een jerrycan water. En oh ja, tank je auto niet vol, want door de hitte kan die ontploffen.

Niet alleen de hitte, maar ook de eikenprocessierups moeten we vrezen. Mijd routes waar eiken staan, want de brandharen verspreiden zich minstens honderd meter verder op. Op de radio hoor ik iemand vertellen dat Nederland een snelweg is voor de rupsen, die in een lange verwoestende file over de eiken van zuid naar noord trekken. Met tot gevolg bulten, jeuk, ademhalingsproblemen en blindheid als er een haartje in je oog komt, het kan allemaal. Het staat in de krant, grote koppen, de rups des doods gluurt vanuit boomtoppen en laat zijn haren vallen.

Tijdens mijn hardlooprondje –want ja, ik ga toch- passeer ik rood witte linten en borden met ‘pas op, eikenprocessierups’. Angstig omhoog starend ren ik er toch onderdoor. Onderweg kruist een enorme adder mijn pad, doorgaans een beest waar je met reden bang voor zou moeten zijn. Ik stop even en kijk naar de sidderende tong van de adder als hij langzaam kronkelend het gras in verdwijnt. Eenmaal thuis controleer ik mijn armen en benen op brandharen, een hoestje: heb ik ze misschien toch ingeademd?

Er is zoveel waar we bang voor moeten zijn als je het nieuws volgt en kranten leest. Ik denk aan mijn zorgeloze zinderende zomers eind jaren zeventig in de weilanden van Gorssel. Wat een zegen, die onwetendheid toen. Waarom check ik toch mijn armen op bulten? Ik weiger mee te doen aan de collectieve angst. De echt dodelijke gevaren zitten in ons eigen gedrag. Teveel roken, drinken, eten en appen achter het stuur. Heel simpel.

Podcast met Máasja Verbraak, GZ psycologe

,,We willen veel teveel controle hebben over ons leven.” Aldus GZ psychologe Máasja Verbraak. Luister hier naar de podcast over angsten, reëel en irreëel en wat je eraan kunt doen.