Volledig scherm
columniste phaedra © Vakfoto Van Der Beek

‘Journalistiek is geen Facebook, Instagram of Twitter, waar je zelf kunt bepalen wat je zendt’

columnPhaedra Werkhoven schrijft iedere week een column over wat haar bezighoudt.

,,Dit zei ik in vertrouwen tegen jou allemaal hè, dit kun je toch niet in de krant zetten,” zegt een man die ik interview. Eh…jawel, wat had u dan gedacht? Waarom vertelt iemand zijn hele levensverhaal en wil hij het vervolgens weer intrekken? Waarom praat ik steeds tegen een hand en zijn mensen bang voor mijn vragen? Iedereen zou het liefste zijn eigen woordvoerder hebben die een ongevaarlijke smakeloze afgewogen antwoorden brei bedenkt. Om maar niet te struikelen over mij, de persmuskiet, de luis in de pels. Dat is de journalist, ongedierte en ja, dat voel ik me ook.

Verrassing is niet gewenst. Of je de vragen even wil opsturen. Om vervolgens het antwoord krijgen: we vinden die vragen niet helemaal passen bij de insteek van het interview. Pardon? Dat maak ik toch wel uit dacht ik zo. Maar nee, politici, ambtenaren, burgers, ze willen de regisseur zijn van hun eigen tekst. Bang voor het Twitter-schavot en Facebook-tribunaal. ,,Maar zo lijkt het net alsof we de boel hebben opgelicht,” hoor ik dan. Nou, misschien is dat ook wel zo.

Het gaat al lang niet meer over het verbeteren van feitelijke onjuistheden. U hebt toch gewoon gezegd wat u heeft gezegd? Ja, maar het kan zijn dat het verkeerd wordt geïnterpreteerd of dat je het net verkeerd opschrijft. O, dus u bedoelt eigenlijk dat ik mijn vak niet versta.

Woordvoerders die even ‘geen behoefte hebben’ om te praten met de pers. Hoezo, woordvoerders zíjn daar juist toch voor ? Nee, dat willen ze alleen als er iets leuks te vertellen is. Maar als de zaken minder leuk worden, gaan de rolluiken naar beneden. Zelfs op universiteiten moeten algemene bloedeloze standpunten worden bepaald. Ik had een hoogleraar gesproken die pittige uitspraken deed. Toen ik hem nog eens wilde raadplegen waande ik me in Noord Korea. Een afdelingshoofd zei dat het niet zo verstandig was geweest wat de hoogleraar had gezegd en dat moesten ze toch meer reguleren.

Maar journalistiek is geen Facebook, Instagram of Twitter, waar je zelf kunt bepalen wat je zendt. Journalistiek moet de rauwe realiteit laten zien, die is niet altijd mooi. Mensen zijn menselijk, die stomme, onhandige, maar ook prachtige uitspraken kunnen doen, dat maakt een mens een mens en een verhaal een verhaal. Wij zijn er om dat op te tekenen. Het echte relaas direct uit het hart, ongereguleerd, ongecensureerd.

Laat mij in godsnaam niet de luis op het hoofd van woordvoerders zijn.