Volledig scherm
columniste phaedra © Vakfoto Van Der Beek

‘Om gevangen te zijn hoef je niet opgesloten te zijn’

columnPhaedra Werkhoven schrijft elke zaterdag een column over wat haar bezighoudt.

Afgelopen week heb ik slecht geslapen. Dit keer kwam het eens niet door mijn eigen zorgen, maar door het vermeende gezin met zes kinderen dat negen jaar opgesloten heeft gezeten in een boerderij in Ruinerwold. Mijn journalistiek hart bonkte als nooit tevoren. Hijgend ging ik van het ene nieuws naar het andere. ‘s Nachts lig ik wakker van vader Gerrit-Jan Van D. en zijn tien kinderen. Van de moeder van negen van deze tien, die al op veertig jarige leeftijd overleed.

Al tijden weet ik dat er een documentaire is van de Oostenrijkse Natascha Kampusch op Netflix. Nooit voelde ik een sterke drang te kijken. Nu, in het licht van wat me wakker houdt, kijk ik. Als er beelden verschijnen van de plek waar het toen tien jarige meisje negen jaar opgesloten heeft gezeten, kruipt het kippenvel over mijn armen. Provisorisch in elkaar getimmerde meubels, een aftands wasbakje en wc, donker, en veel, heel veel beton , gangen, deuren en isoleermateriaal. Ze vertelde hoe ze niet durfde te ontsnappen, ook niet als hij haar mee naar buiten nam. Zelfs toen ze een politieagent zag, schreeuwde ze niet om hulp. Het blijkt dat je om gevangen te zijn, niet opgesloten hoeft te zijn.

De burgemeester van Ruinerwold gebruikt ook de term ‘provisorisch’ voor de ruimte die was gemaakt in de boerderij voor de kinderen. Zoiets had hij nog nooit gezien. Het hele erf was omgeven door hekken en bomen, overal gingen camera’s. Gisteren hoorde ik dat er aparte compartimenten in die grote ruimte waren waar ze met zijn zessen werden aangetroffen. Ik dacht steeds dat de camera’s dienden om vreemde mensen buiten te houden, maar na het zien van de documentaire bekruipt me de gedachte dat ze de kinderen binnen moesten houden.

Bij het jagen naar meer informatie over de kinderen vertelde gisteren iemand me dat een van de eerder ontvluchte zoons geëmotioneerd op zijn werk had verteld bij dat gezin te horen. Hij moet al die jaren van het lot van zijn zes zussen en broers hebben geweten. Ik kan me geen voorstelling maken hoe dat is.

Natascha vindt dat de journalisten bestraft moeten worden door hoe ze haar hebben behandeld. Ze voelde zich door hen nog meer misbruikt dan door de ontvoerder die negen jaar van haar leven stal.

Dat zette mij het meest aan het denken. Wij, journalisten maken of breken dit gezin. Laat de jacht op nieuws niet hun lijdensweg verlengen.