Volledig scherm
Angela de Jong © AD

Kap met al die onzinnige ego-programma's als Jan wordt vader

ANGELA KIJKT TVJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Beste omroepen, mag ik een bescheiden bezuinigingsvoorstel doen, nu de NPO toch de broekriem moet aanhalen? Kap met al die onzinnige ego-programma’s als Jan wordt vader, Het is hier autistisch, De Dolende Dertiger, Lauren op Ibiza en zo kan ik nog wel even doorgaan, want we worden al een tijdje overspoeld met dat soort titels.

Ik wil ze heus niet allemaal over één kam scheren, want sommige zijn best grappig (Filemon staat strak), andere zijn leerzaam (Sophie in de Mentale Kreukels, Kaaskop of Mocro). Maar het beeld dat ontstaat is toch wel dat elke particuliere oprisping in het leven van een presentator tegenwoordig meteen een vierdelige serie is. Inclusief snoepreisje naar één of ander fijne buitenlandse bestemming of een weekendje naar een peperdure cursus.

Quote

Tien minuten willen vrienden en collega’s best luisteren naar verhalen over bandenpijn en onzekerheden, maar dan gaan ze weer over tot de orde van de dag.

Neem nou Jan wordt vader van woensdagavond. Hartstikke leuk voor Jan Versteegh. Ik weet uit ervaring dat je negen maanden aan weinig anders kunt denken dan aan die baby die onderweg is. Alleen al door het simpele feit dat er zo veel geregeld en gekocht moet worden. En ja, het eerste bezoek aan zo’n babyparadijs en met een lege kinderwagen rijden over een hobbelig oefenpaadje ís surrealistisch en werkt op de lachspieren.

Maar het is net als met bevallingsverhalen en babyfoto’s in de volgende fase: deel ze met mate met de buitenwereld. Je ouders zijn net zo hoteldebotel over de zwangerschap als jij, maar daarbuiten neemt de belangstelling snel af. Tien minuten willen vrienden en collega’s best luisteren naar verhalen over bandenpijn (moeder) en onzekerheden als kan-ik-het-wel-aan (vader), maar dan gaan ze weer over tot de orde van de dag. Vergelijk het maar met de kennis die met drie albums vol vakantiefoto’s aankomt.

Dat geldt ook voor dat programma. Natuurlijk dacht ik bij het zien van Jans vochtige ogen bij de eerste echo terug aan het moment dat ik zelf daar zat. Maar wat schiet ik er nou concreet mee op dat Jan laat uitzoeken wat zijn sterke en zwakke punten zijn en met een aantal andere vaders hun onzekerheden te lijf gaat in het bos? Laat hem dat lekker in zijn vrije tijd doen.

Wat er natuurlijk ook mee te maken heeft: als je zelf een kind hebt – of drie in mijn geval – moet je toch wat smalend lachen om al die stress van een aanstaande ouder. Want dan weet je: jongen, je kunt je voorbereiden tot je een ons weegt, maar er is slechts een ding wat je echt moet weten. Dat het met kinderen altijd anders loopt dan gedacht.