Exclusief

Het beste van De Stentor

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van De Stentor lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
© Sidney Greven

Transgender Sidney: Ik viel overal buiten, het was verschrikkelijk

coming-out dagHet ongelukkige jongetje is veranderd in een vrolijke meid. Eentje die niet bang is om te laten zien wie ze is. De 14-jarige Sidney Greven uit Steenwijk was 8 toen ze zeker wist dat ze anders was. Sindsdien is ze meerdere keren 'uit de kast' gekomen. Op school, bij haar ouders en bij haar vrienden.     

De Steenwijkse groeide op in een christelijk gezin, ze ging dan ook naar een christelijke basisschool. Een transgender? Dat was te belachelijk voor woorden. Het schoolbestuur wilde er niet eens over praten. Het boekje dat haar moeder naar school bracht, werd ongelezen in de hoek gegooid. 

Haar stem begint te trillen als ze vertelt over die tijd. Een tijd die ze snel wil vergeten. Een tijd waarin ze regelmatig in elkaar geslagen en uitgescholden werd en zich vaak eenzaam voelde. De jongens lieten haar links liggen, want ze was veel te meisjesachtig. En de meisjes? Die wilden natuurlijk niet met een jongen spelen. 
,,Ik viel overal buiten, het was verschrikkelijk. Mijn mentor heeft weleens gezegd dat ik 'het aparte geval' van de klas was. Dat vond ik echt vervelend. En alle leraren wilden er niks van weten, ik moest mijn mond houden. De directeur was bang dat alle jongens ineens jurken begonnen te dragen.'' 

Verkeerde lichaam

Sidney was 8 toen haar aandacht getrokken werd door het tv-programma 'Taarten van Abel'. Een meisje vertelde dat ze zich anders voelde. Alsof ze nergens bijhoort. Alsof ze in het verkeerde lichaam geboren is.  ,,Het was alsof ik naar mezelf keek'', herinnert Sidney zich. Ze riep direct haar ouders erbij. 'Kijk, mama! Dit is wat ik bedoel! Dit heb ik ook!' 

Quote

Mijn mentor heeft wel eens gezegd dat ik 'het aparte geval' van de klas was

Sidney Greven

Haar ouders keken mee met het programma. Ze zagen hun zoon opgetogen naar de tv staren. Eindelijk weer met hoopvolle ogen. Ze dachten aan alle K3-cd's, de barbiepoppen en al het gepest. Puzzelstukjes vielen een voor een op hun plaats.
,,Ze herkenden heel veel'', vertelt Sidney. ,,Ze vroegen natuurlijk wel aan mij of ik het wel zeker wist, maar ze hebben vanaf het begin af aan naar me geluisterd. Ze begrepen het. Al snel daarna had ik de eerste afspraak bij het VU Medisch Centrum Amsterdam.'' 

Niet de enige

Ook in het VU was de psycholoog al snel overtuigd dat Sidney in het verkeerde lichaam is geboren. ,,Ik was op dat moment al veel gelukkiger dan daarvoor. Eindelijk wist ik dat ik niet de enige was.'' Ondanks dat het voor Sidney een nare, onzekere periode was, vindt ze het ook een mooie periode. ,,Het was heel intensief, dat is het nog steeds eigenlijk, want ik zit nog midden in het traject. Maar ik was zo blij dat er naar me geluisterd werd. Dat hielp al heel veel.'' 

De tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
© Sidney Greven

Conchita 

Na de basisschool wilde Sidney opnieuw beginnen. Op naar de middelbare school, op naar een nieuw leven, waar niemand weet dat ze transgender is. ,,Ik wilde het nooit meer vertellen, ik wilde het geheim houden.'' 

Maar nadat ze Conchita Wurst ziet op het songfestival, verandert ze van gedachten. Ze vindt een steun, een voorbeeld. Iemand die ten overstaan van de hele wereld vertelt dat je mag zijn wie je bent.  Dat mag zij dan toch ook? ,,Conchita heeft daar echt in geholpen. Ik durf anders te zijn. Ik schaam me niet meer. Ik ben natuurlijk geen travestiet, maar de boodschap van Conchita geldt voor iedereen.'' 

Bedanken

Volledig scherm
Sidney Greven © Alex Mulder

Sinds twee maanden zit Sidney in Zwolle op school. En pas sinds twee maanden beseft ze dat school ook leuk kan zijn. Ze hoort erbij. Ze heeft een groep vriendinnen om haar heen verzameld. Met dank aan het Michael College. ,,Zowel de kinderen als de leraren accepteren me helemaal'', vertelt ze blij. ,,Ik wil ze allemaal zo graag bedanken, vooral mijn mentor: Daniëlle Steen. Zij is echt een enorme steun voor me. '' 

Sidney krijgt sinds begin dit jaar puberteitsremmers, waardoor haar lichaam geen mannelijke hormonen meer aanmaakt. Als ze 16 is, mag ze beginnen met vrouwelijke hormonen. ,,Ik zit echt nog midden in het traject, maar ik kan nu oprecht zeggen dat ik gelukkig ben en dat ik blij ben met mezelf. Vooral dankzij mijn ouders en mijn mentor gaat het nu goed met me. Maar ik weet dat er nog zoveel transgenders zijn die het nog moeilijker hebben. Ik hoop dat mijn verhaal ze wat steun kan geven.'' 

Kop van Overijssel