Volledig scherm
Willemien Reinking-Jonxis, gaat de hele Elbe af fietsen in haar eentje, om geld te verzamelen voor goed doel. © Frans Paalman

Monstertocht tegen meisjesbesnijdenis: Willemien uit Zwolle fietst 1300 kilometer langs de Elbe

Sinds de dood van haar man heeft Willemien Reinking-Jonxis uit Zwolle al heel wat rivieren afgefietst. Haar ‘laatste grote tocht’ langs de Elbe wordt een actie tegen meisjesbesnijdenis.

Ze heeft nog geen kilometer langs de Elbe gereden, maar de teller (die van het geld, niet de fiets) staat na ruim een week toch al op bijna 2200 euro. De Zwolse Willemien Reinking-Jonxis (78) hoopt 10.000 euro binnen te halen voor een project van Amref Flying Doctors tegen meisjesbesnijdenis. ,,Er zijn al honderden meisjes in Tanzania en Kenia gered van deze krankzinnige praktijken. Bij veel nomadenstammen is dit een standaard ritueel. Meisjes worden voor het leven verminkt en overlijden soms als gevolg van slechte hygiënische omstandigheden. Als ik eraan denk, word ik al misselijk.”

Haar e-bike staat startklaar voor de pakweg 1300 kilometer en de fietskaarten liggen uitgespreid op tafel. ,,Veel oudere vrouwen op elektrische fietsen gaan gevaarlijk hard, ik houd het bij 18 kilometer per uur.” 

Band vervangen

Ze draait haar hand niet om voor het vervangen van een fietsbandje, jaren geleden kreeg ze al les van een Amsterdamse fietsenmaker. ,,Hij overtuigde me van het belang van een rustdag. Ik mocht van hem na een lange rit zelfs niet naar mijn fiets te kijken: beklim een berg, ga zwemmen maar niet het zadel op.” 

Haar enige hulpmiddelen zijn een zeemleren onderbroek en fietshandschoentjes. Met haar man, die 29 jaar geleden overleed - hij was huisarts in Wijhe - ging ze veel zeilen. ,,Ik moest iets hebben wat je alleen kunt doen. Sindsdien fiets ik altijd, ook als ik even naar mijn dochters ga in Meppel, Bilthoven en Hilversum.”

Elbe

In Nederland had ze iedere vierkante kilometer wel gezien, daarom trok ze langs grote Europese rivieren: de Loire, Moezel, Rhône, Dordogne, Rijn en Donau. ,,Ik houd van water. Niet voor niets had ik jarenlang een huisje bij een watermolen.” In mei wordt Willemien per auto naar de bron van de Elbe in Tsjechië gebracht, om met haar ‘laatste grote fietstocht’ geld in te zamelen voor het goede doel. ,,Ik moest over mijn eigen schaduw heen stappen, want ik sta niet graag in de belangstelling. Maar dit project van Flying Doctors is de aandacht waard.” 

Illegaal

Willemien heeft alle vertrouwen in de inspanningen van de hulporganisatie. ,,De resultaten zijn goed. Er worden al alternatieve volwassenheidsrituelen georganiseerd zonder die afschuwelijke besnijdenis. De Flying Doctors richten zich in eerste instantie tot de stamoudsten en de Morans, de jonge mannen. Ook geven ze voorlichting aan de vroedvrouwen die hun geld verdienen met dit pijnlijke ritueel. Ze benaderen bovendien de moeders die het zelf ondergingen en vaak niet beter weten. Tenslotte praten ze met de meisjes zelf. Wereldwijd zijn er 200 miljoen slachtoffers van genitale verminking. Zelfs in Europa gebeurt het illegaal.”

Mensen hoeven niet bang te zijn dat zij het geld gebruikt voor haar reis, verzekert Willemien. ,,Mijn fietstochten houd ik sober en ik betaal alles zelf. Onderweg hoop ik straks veel mensen te ontmoeten die een bijdrage willen leveren aan het stoppen van dit zinloze vrouwenleed.”

  1. Woningbouwcorporaties willen huurhuizen verduurzamen in plaats van belasting betalen

    Woningbouw­cor­po­ra­ties willen huurhuizen verduurza­men in plaats van belasting betalen

    Woningbouwcorporaties uit de wijde regio hebben in Den Haag geprotesteerd tegen de Verhuurdersheffing. De belasting die het Rijk heft over sociale woningen steken de verhuurders liever in verduurzaming van hun huizen en het om laag brengen van woonlasten van hun huurders. Alleen al in de Stedendriehoek gaat het om 71 miljoen dat geinvesteerd zou kunnen worden in de komende twee jaar. Ook corporaties uit Salland en Zwolle zijn naar Den Haag afgereisd om de eigen plannen te presenteren.
  2. Rechercheur Henrieke (39) raakt gevoelige snaar met haar verhalen: ‘Weet je waar mama nu is?’
    PREMIUM
    video

    Recher­cheur Henrieke (39) raakt gevoelige snaar met haar verhalen: ‘Weet je waar mama nu is?’

    Henrieke Schoonekamp (39) schrijft over de soms inktzwarte schaduwzijde van haar werk als forensisch rechercheur bij de politie in Oost-Nederland. Daarmee raakt ze bij veel mensen een gevoelige snaar. Twintig verhalen zijn nu gebundeld in het boekje Ontsporen, voorlopig alleen voor intern gebruik. ,,De verhalen gaan over wie ik was en wat ik het liefste deed en weer zou doen. Dat is best pijnlijk.’’

In samenwerking met indebuurt Zwolle